วันนี้ของวันวาน( Today's day )

ความซวยของผู้ชาย

2011-10-22T02:52:00.003+07:00

1. มีแฟนหลายคน - เจ้าชู้

มีแฟนคนเดียว - กลัวแฟนล่ะสิ

ไม่มีแฟน - เกย์

2. เห็นผู้หญิงแล้วเดินเข้าไปจีบ - หน้าหม้อ

เห็นผู้หญิงแล้วมองตาม - มัวแต่มองจะได้กินมั้ย

เห็นผู้หญิงแล้วเฉยๆ - เกย์

3. มีแฟนแก่กว่า - กะเกาะเค้ากินล่ะสิ

มีแฟนอ่อนกว่า - หลอกเด็ก

มีแฟนอายุเท่ากัน - แม้แต่เพื่อนยังไม่เว้นเลย คิดดูๆ

4. มีแฟนแล้ว ตกเย็นไปกินข้าวกับแฟน - มันเห็นแฟนดีกว่า

เพื่อน

มีแฟนแล้ว ตกเย็นไปกินข้าวกับเพื่อน - มันเห็นเพื่อนดีกว่าแฟน

มีแฟนแล้ว ตกเย็นกลับบ้านคนเดียว - มีชู้ 5. ชอบนัดเจอกับเพื่อนสนิทผู้หญิง - คิดนอกใจ

ชอบนัดเจอกับเพื่อนสนิทผู้ชาย - เกย์

ชอบนัดเจอกับเพื่อนสนิทชายหญิง - หมู่

6. ขอจูงมือแฟนตอนกลางวัน - ไม่เอานะ อายเค้า

ขอจูงมือแฟนตอนเย็นๆ - ยังไม่ค่อยมืดเลยนะคะ ไว้ก่อนนะ

ขอจูงมือแฟนตอนกลางคืน - เดี๋ยวมันต้องไปมีอะไรกันแน่ๆ

7. เดินนำแฟนเข้าห้าง - รู้จัก Lady first มั้ย ??

เดินเข้าห้างให้แฟนเดินเข้าก่อน - มันปล่อยให้แฟนมันเปิดประตู

เดินเข้าห้างเปิดประตูแล้วให้แฟนเดินเข้าไปก่อน - โคดเว่อเลย

ว่ะ

8. เป็นหัวหน้าครอบครัว - เผด็จการ

มีอะไรต้องปรึกษาแฟน - ไม่กล้าตัดสินใจ

ให้แฟนเป็นหัวหน้าครอบครัว - กลัวเมีย

9. แฟนไม่สวย - หาได้แค่เนี้ยเรอะ

แฟนหน้าธรรมดาๆ - ก็งั้นๆแหละว้า

แฟนสวย - ไม่สมกันเล้ย

10. ผู้ชายนิสัยธรรมดา - น่าเบื่อ

ผู้ชายนิสัยเลว - เลวว่ะ

ผู้ชายนิสัยดี – เธอดีเกินไป

วันนี้ของวันวาน( Today's day ): รักแต่ละทีไม่เคยมีบังเอิญ

2011-10-22T02:30:00.000+07:00

วันนี้ของวันวาน( Today's day ): รักแต่ละทีไม่เคยมีบังเอิญ

รักแต่ละทีไม่เคยมีบังเอิญ

2011-10-22T02:15:00.000+07:00

รักที่เกิดจากการสบตาครั้งแรกเป็นรักที่ลึกลับที่สุดและอาจทำให้มนุษย์เจ้าเหตุผลหลายคนจำต้องคิดถึงสิ่งไร้เหตุผลต้นปลายหรือไม่ก็จำนนให้กับความเชื่อเรื่อง‘ต้นเหตุที่ถูกลืม’เช่นอดีตชาติเพราะความรักชนิดนี้อาจพาไปสู่การร่วมอยู่กินตลอดชีวิตเพียงด้วยความรู้สึกตั้งแต่แรกพบว่า‘คนนี้คู่เรา’และพบในนาทีสุดท้ายยามตายจากกันว่า‘อย่างนี้ก็มีจริง’น้ำตาอาลัยและความมั่นใจว่าจะได้พบกันอีกคือบทสรุปที่ทำให้รักลึกลับชนิดนี้เป็นที่กระจ่างขึ้น
รักที่เกิดจากการเกื้อกูลกันและกันเป็นรักที่เริ่มจากความปรองดองมีความรู้สึกแสนดีอบอุ่นและสุขสบายภายในรัศมีสายตาของอีกฝ่ายอย่างรู้ว่าจะไม่ทอดทิ้งกันมีความเสมอกันรักชนิดนี้เป็นสิ่งมีที่มาที่ไปและชวนให้เห็นว่าความรักหาใช่สิ่งมหัศจรรย์เกินความเข้าใจปัญหาก็คือชั่วชีวิตคนๆหนึ่งอาจไม่พบใครที่เต็มใจให้ความร่วมมือเกื้อกูลกันมากพอเลยสักครั้งเดียว

รักที่เกิดจากความใกล้ชิดเป็นรักที่อาศัยการอยู่ด้วยกันบ่อยๆใกล้กระแสกายกระแสใจของอีกฝ่ายแล้วไม่รู้สึกขัดแย้งไม่เกิดความรังเกียจหญิงชายที่เข้าข่ายดังกล่าวจะพบว่าเพียงใกล้กายธรรมชาติระหว่างเพศก็ทำงานแล้วดึงดูดให้อยากประกบติดกันได้แล้วรักชนิดนี้อาจดูเป็นจริงเป็นจังและมีตัวตนจับต้องได้ต่อเมื่อลองพยายามจับต้องให้มั่นมือจึงรู้ว่าจริงหรือเก๊แข็งหรือเหลวคงทนหรือละลายเร็วกันแน่

รักที่เกิดจากการคุยถูกคอเป็นรักที่นับว่ามีพื้นฐานดีระดับหนึ่งเพราะการคุยกันถูกคอมักหมายถึงการพูดกันรู้เรื่องรวมทั้งมีเรื่องที่สื่อสารแลกเปลี่ยนกันได้แต่การพูดคุยมิใช่ทั้งหมดของการอยู่ร่วมกันหากความแตกต่างด้านอื่นชวนให้ไม่สนุกเกิดความสนุกจากการคุยอย่างเดียวในระยะยาวจะคุยแล้วสนุกน้อยลงเรื่อยๆหรือกระทั่งยิ่งคุยยิ่งเป็นทุกข์อยากเมินหนีออกไปทุกที

รักที่เกิดจากการคุยแบบไม่เคยเจอตัวเป็นรักที่มีเสน่ห์วาบหวามเพราะอาจไม่ต้องยืนพื้นอยู่บน‘โลกความจริง’ใดๆอาศัยเพียงจินตนาการอันเกิดจากลีลาเจรจาท่าเดียวพอปัจจุบันอินเตอร์เน็ตกลายเป็น‘อีกโลกความจริงหนึ่ง’ที่รักชนิดนี้เกิดขึ้นที่โน่นที่นี่และอาจพังลงด้วยความหนาวเย็นเพียงเมื่อปรากฏ‘ที่สุดของความจริง’ยามเจอตัวกันน้อยนักที่ความจริงกับเรื่องเหนือจริงในจินตนาการจะประจบกันได้สนิท

รักที่เกิดจากความเห็นใจเป็นรักที่น่าสับสนเพราะคนเรามักแยกไม่ออกว่า‘ความรัก’กับความ‘สงสารมาก’ต่างกันตรงไหนคนบางคนสมควรได้รับการสงสารไม่ใช่เพราะเรียกร้องความสงสารแต่เพราะเหมือนเป็นคนดีตกยากเหมือนลูกหมาลูกแมวน่ารักที่ตุหรัดตุเหร่หาคนเลี้ยงดูเมื่อตรงมาทางเราแล้วปฏิเสธก็เหมือนใจไม้ไส้ระกำจนชวนให้รู้สึกผิดรุนแรงไม่อาจทนดูดายรักที่มีแต่ความสงสารและเห็นใจอย่างเดียวอาจจบลงด้วยโศกนาฏกรรมในทางใดทางหนึ่งไม่ทางกายก็ทางจิตวิญญาณเพราะในระยะยาวมนุษย์ทุกคนต้องเห็นใจตัวเองก่อนคนอื่นไม่อาจทนเสียสละให้กับความน่าสงสารของคนอื่นแล้วปล่อยให้ทั้งชีวิตของตนเต็มไปด้วยความน่าสงสารนานัปการไหว

รักที่เกิดจากความคิดอยากตอบแทนเป็นรักที่มาพร้อมกับความรู้สึกถูกรู้สึกผิดโดยเฉพาะอย่างยิ่งหากตระหนักว่าทางเดียวที่จะตอบแทนคือการมอบความรักความพิศวาสใหักับผู้ทรงพระคุณซึ่งมาสนใจตนภาคหนึ่งของความรู้สึกจะถูกต้องในขณะที่อีกภาคจะบาดใจและเต็มไปด้วยความ‘ผิดปกติ’รักชนิดนี้เหมือนการหลอกตัวเองหลอกคนอื่นกระทั่งนานถึงจุดหนึ่งจะรู้ซึ้งว่ารักหลอกเป็นอย่างไรทรมานใจได้แค่ไหน

รักที่เกิดจากการได้รับความเอาใจใส่ยิ่งยวดเป็นรักที่อีกฝ่ายยอมตนเป็นข้าทาสปล่อยให้ตนเอาแต่ใจได้ทุกอย่างรักชนิดนี้เป็นอารมณ์ใจอ่อนและไม่มีตัวเลือกอื่นที่ดีกว่าหรือรู้สึกผิดเกินกว่าจะหลอกใช้โดยไม่ให้อะไรตอบแทนก้ำกึ่งอยู่ในระหว่างการเห็นค่ากับการไม่เห็นว่าอีกฝ่ายอยู่ในสายตาแม้แต่นิดเดียวรู้เพียงถ้ามีอีกฝ่ายอยู่ตนจะได้ทุกสิ่งราวเจ้าชายหรือเจ้าหญิงแต่ก็พร้อมจะเย็นชาหรือเมินหน้าหนีเสมอโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพบตัวเลือกอื่นที่คุณสมบัติพร้อมกว่ากัน

รักที่เกิดจากความหลงรูปสมบัติภายนอกเป็นรักที่ปล่อยให้อิทธิพลของรูปร่างหน้าตาน้ำเสียงหรือลักษณะทางกายภาพอื่นๆเข้าครอบงำรักชนิดนี้ไม่มีหลักค้ำไม่มีฐานยืนเลื่อนลอยและต้องออกแรงจนเลือดตาแทบกระเด็นเพื่อหาเหตุผลสนับสนุนว่าเป็นรักที่สมควรแล้วซึ่งเพียงไม่กี่วันก็อาจพบว่ามันไร้เหตุผลสิ้นดีกับการรักษาความรักไว้เพื่อความเหนื่อยเปล่า

รักที่เกิดจากความติดใจคุณสมบัติเด่นเป็นรักที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดและความตรึงใจอาจจะจากการฟังลีลาการพูดหรือการเห็นความสามารถในทางใดทางหนึ่งหรือการพลอยปีติแรงไปกับความสำเร็จรุ่งเรืองส่งกลิ่นหอมหวนขจรขจายของอีกฝ่ายรักชนิดนี้มักขาดๆเกินๆเต็มไปด้วยก้าวกระโดดแบบกระโดดมาแล้วกระโดดไปไม่ค่อยยืนอยู่บนความเข้ากันได้หลายปีผ่านไปอาจต้องตระหนักว่าความเด่นเป็นแค่เครื่องล่อความสนใจในระยะแรกหาใช่องค์ประกอบแห่งรักในระยะยาวไม่

รักที่เกิดจากการหลงภาพลวงตาเป็นรักที่ยืนอยู่บนมายาฝ่ายหนึ่งอาจหวังผลจึงสร้างนิสัยน่ารักน่าใคร่ขึ้นมาล่อตาล่อใจให้หลงติดรักชนิดนี้อาจเรียกแรงทะยานได้ขนาดถูกฉุดให้หัวปักหัวปำยิ่งถลำลึกลงไปในกับดักหรือเหยื่อล่อมากขึ้นเพียงใดหูตาก็ยิ่งมืดมัวเห็นผิดเป็นชอบเห็นกงจักรเป็นดอกบัวมากขึ้นเท่านั้นรู้ทั้งรู้อยู่ในส่วนลึกว่าถูกหลอกใช้แต่ความคิดก็ถูกดึงให้ปักใจศรัทธาในเรื่องหลอกขอให้ได้บอกตัวเองว่าอีกฝ่ายรักตนแคร์ตนเท่านั้นพอจะยอมบุกน้ำลุยไฟหรือกระทั่งตกนรกทั้งเป็นก็ยังไหว

รักที่เกิดจากความเกลียดเป็นรักที่ซับซ้อนอาจเริ่มมาจากความเหนื่อยล้าเคยแค้นมากจ้องจับผิดมากด่ามากกระทั่งใจผูกอยู่กับอีกฝ่ายอย่างเหนียวแน่นและบีบให้ต้องรู้รายละเอียดของอีกฝ่ายมากขึ้นเรื่อยๆจนต้องยอมรับข้อดีแล้วเกิดแรงดันของความอยากขออภัยหรืออยากให้อภัยหรืออยากญาติดีกันนั่นเองพลังความเกลียดหรือความแค้นเก่าๆจึงแปรตัวเป็นราคะเพราะไฟโทสะเป็นญาติสนิทกับไฟราคะต่างก็เป็นไฟมืดด้วยกันมีกิจเป็นการเผาผลาญให้ใจเกิดความร้อนรุ่มเหมือนๆกันเคยเกลียดแรงแค่ไหนก็กลายเป็นราคะแรงแค่นั้นรักชนิดนี้อาจเต็มไปด้วยความไม่ได้อย่างใจระหองระแหงกลับไปกลับมาระหว่างเห็นข้อดีและจับผิดเพ่งโทษ

รักยังมีเหตุอีกมากแต่บางความรักก็ไม่ใช่ความรักเช่นรักความรวยนั้นเป็นคนละเรื่องกันกับรักคนรวยความรวยอย่างเดียวไม่มีทางเป็นเหตุแห่ง‘ความรู้สึกรักคน’ได้เลย

รักระหว่างหญิงชายจะเกิดจากเหตุอันใดยืนพื้นอยู่บนบุญบาปแบบไหนก็ตามท้ายสุดก็มีฤทธิ์ผูกใจไว้ไม่ให้ได้เป็นไทในตนเองจนกว่าใครจะแสวงหา‘ความรักอิสรภาพทางใจ’และพบกับรักชนิดนั้นจริงจึงยุติการสร้างเหตุแห่งทุกข์รูปแบบใดรูปแบบหนึ่งลงเสียได้อย่างถาวร

ถ้ายังไม่มีความรัก
เรารู้แน่ว่าจะต้องทุกข์แบบเหงา
แต่ถ้าจะฝืนมีความรักให้จงได้
เราไม่รู้เลยว่าจะต้องทุกข์แบบไหนแน่

คืนวันนั้น

2011-10-22T02:08:00.000+07:00

คืนวันนั้น...
ผมกับยายนั่งคุยกันริมระเบียงถึงเรื่องในอดีต
วัยเพียง 15 ปี
ทำให้ผมนั่งฟังยายเล่าได้ไม่นาน
สักพักผมก็ยุกยิกอยากจะไปเล่นกับเพื่อน
ยายคว้ามือผมไว้
มือเหี่ยวย่นน่ากลัวเหมือนหนังตายซาก
สายตายายดุดัน แต่เหม่อลอย
มองหน้าผม เหมือนไม่ได้มอง
ผมนั่งข้างยายอย่างหวาดกลัวในกิริยา
แล้วฟังเรื่องเล่าจากปากยาย
ยายเล่าว่า...
สมัยก่อนเมื่อผู้ใหญ่ในบ้านตาย
ผู้ใหญ่จะนำมะพร้าว ฝรั่ง มะม่วงในสวน มาบนเจ้าที่
ไม่ให้ผู้ตายมารับตัวเด็กๆในบ้านไปอยู่ด้วย
ยายถามผมว่า...
ถ้ายายตายไปแล้วกลับมารับผม
ให้ไปอยู่ใน โลกอีกโลกด้วย
ผมจะไปกับแกไหม ?
ผมหัวเราะในความงมงาย
คนแก่ก็อย่างนี้
พยักหน้าเสียหน่อยไม่ให้แกน้อยใจ
แล้วผมก็รีบเดินไปเล่นกับเพื่อน
ยายหัวเราะอยู่คนเดียวเกือบครึ่งชั่วโมง...
อีก 7 วันต่อ มาแกก็เสียชีวิตแบบประหลาด
กลางดึกคืนสุดท้าย
ยายลุกพรวดพราดขึ้นมาจากเสื่อที่ปูนอน
ปากตะโกนเสียงแหบว่า...
ไม่เอา ฉันไม่ไป ไม่เอา ฉันไม่ไป ไม่เอา ฉันไม่ไป
แล้วก็หวีดร้องเหมือนปีศาจ
ทำให้พ่อกับแม่ของผมตกใจ
ต้องรีบจุดตะเกียงเป็นการใหญ่
บ้านริมน้ำของเราใช้ตะเกียงเป็นดวงไฟ
และใช้ยากันยุงแบบจุดม้วนเพื่อไล่ยุง
หลังจากห่มผ้าให้ยายแล้ว
ผมก็นอนอยู่ข้าง ๆ
ตัวแกสั่นกุกกัก
ลองหันไปดู
ตาแกลืมโพลง
น้ำหมากไหลย้อยออกมาจากปากตอนนอน
ตัวเย็นชืด
ทดสอบหยิกไปที่หลังมือ
ยายก็ไม่ตอบสนอง
ทุกคนรีบมาดูอาการ
แล้วลงความเห็นว่ายายจากพวกเราไปแล้ว
หลังคืนสวดศพ 3 วัน
ผมนอนบนเสื่อกับพื้นกระดาน
ลมแม่น้ำพัดตีเข้าบ้าน เย็นสบาย
กลุ่มดาวส่องประกายระยิบระยับ
แว่วเสียงไม้กระดานลั่นเหมือนมีคนเดิน
น้ำหนักมือกดลงบนหน้าอกผมขณะนอนหงาย
เสียงแหบแห้งของยายถามผมช้าๆ
' ไปอยู่กับยายนะลูกเอ๊ย....'
ร่างเกร็งแข็งพยายามยกมือมาพนมกลางอก
' ไปอยู่กับยายนะลูกเอ๊ย....'
เสียงแหบโหยดังแผ่วซ้ำมาอีกครั้ง
ผมน้ำตาไหลอาบแก้ม
ริมฝีปากหมุบหมิบสวดคาถานะโมสามจบ
กระท่อนกระแท่นเต็มที
เพราะความหวาดกลัวแล่นขึ้นสมอง
น้ำหนักทับบนหน้าอกหนักขึ้นทุกทีที่สวดมนต์จบคาบ
น้ำหนักยายคงไม่เกิน45 กิโล
แต่ที่ทาบทับบนหน้าอกตอนนี้
ก็น่าจะปาเข้าไป 60 กิโลแล้ว
กระดูกกับปอดตรงทรวงอกถูกบดทับจนรวดร้าว
ผมขอร้องยายว่า...
' อย่าเอาผมไปเลย
ให้เวลาอีกนิด
รอให้ผมสนุกกับเพื่อนฝูงจนเต็มคราบก่อนค่อยกลับมารับ'
เสียงยายหัวเราะข้างหู
ผมขนลุกซู่ทั่วตัว
กลิ่นน้ำหมากคละคลุ้งจนเสียวสันหลัง
แล้วน้ำหนักที่อัดแน่นลงบนทรวงอกก็ค่อยถ่ายออกทีละน้อยยายหัวเราะ
หมายถึงว่าตกลง...
เวลาผ่านไปสองปี
การเล่นกับเพื่อนคงลดน้อยลง
หันไปอ่านหนังสือมากขึ้นเพื่อพัฒนาผลการเรียน
ผมลืมเรื่องยายไปเสียสนิท
มาเมื่อคืนวาน ผมปิดไฟนอน
หลับตาสวดมนต์สามคาบ
แล้วแผ่ส่วนกุศลให้ผู้ล่วงลับ
พอลืมตามองเพดาน
ในห้องมืด...
หางตาผมก็มองเห็นยายนั่งอยู่ข้างๆ
' ไปอยู่กับยายนะลูกเอ๊ย....'
เสียงแหบโหยดังแผ่วซ้ำกับเมื่อครั้งอดีต
ผมแทบเป็นบ้า
ร่างยายเต็มไปด้วยน้ำเลือดน้ำหนอง
ดวงตาหลุดหายไปหนึ่งข้าง
น้ำหมากกับเศษฟันหักร่วงหยดแหมะ ๆ
เปรอะที่นอนเต็มไปหมด
กลิ่นเหม็นของผีตายซากอบอวลเต็มห้อง
คราวนี้ยายเอาจริงแน่
' ผมไม่ไปกับยายหรอก'
ผมส่ายหัว
มือประกบพนมไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์
ยายนั่งนิ่ง
ตาข้างที่ยังเหลืออยู่มองผมอย่างรวดร้าวเจ็บช้ำ
ไม่มีเสียงหัวเราะจากปากแก
เพียงเสี้ยววินาทีแกปราดขึ้นมานั่งทับอกผมบนเตียง
มือเหี่ยวงุ้มบีบคอ
และพยายามล้วงเข้าไปในปากผม
เรี่ยวแรงเหมือนผีสิง
ผมแทบสู้แกไม่ไหว
' ยายเอาคนอื่นไปแทนได้ไหม?
เอาเพื่อนผมไปแทนได้ไหม?'
ผมเอ่ยถามทางดวงจิต
'.....................'
แกนิ่งเงียบ
' ยายเอาตัวเพื่อนผมที่เข้ามาอ่านเมล์นี้ไปนะ
ถ้าอ่านแล้วไม่ตอบเมล์ผมหรือไม่ส่งต่อ
ตอนกลางคืนเค้านอนหลับ
ยายเข้าไปล้วงปากกินเครื่องใน
กินวิญญาณเค้าเลยนะยาย..'
เสียงยายก้มลงมาหัวเราะริมหูผม...
ยาวและนาน
เหมือนกับว่าสะใจ
ในข้อเสนอ ก่อนจะหายตัวไป...

http://www.transformersmovie.com

2011-07-16T01:43:00.000+07:00

http://www.transformersmovie.com

(กอลโอ)Sungkyunkwan Scandal มาทำความรู้จักกับพี่ต้นไม้กัน

2011-07-16T01:12:00.000+07:00

(กอลโอ)Sungkyunkwan Scandal มาทำความรู้จักกับพี่ต้นไม้กัน

คุณเคยเห็นคนตาบอดไม๊ ?

2011-06-22T18:38:00.001+07:00

คุณเคยเห็นคนตาบอดไม๊ ?

คนตาบอด...ที่เดินไปไหนต่อไหนด้วยกันเป็นคู่....
คุณอาจเจอพวกเขาได้ ในที่ที่มีคนอยู่กันเยอะๆ
เช่น..ตลาดนัด...
พวกเขาไปที่นั่น เพราะหวังว่า... คงจะมี คนใจบุญ
ไปเดินอยู่ที่นั่นบ้าง...
คนสองคน...ที่จับมือกัน...ค่อยๆ เดินกระเถิบไปด้วยกันทีละนิด..ทีละนิด.
เพราะต่างคน ต่างก็มองไม่เห็นอะไรกันทั้งคู่...
นอกจากไม้เท้าคนละอันแล้ว...ในมือพวกเขาถือวิทยุเก่าๆเครื่องนึง...
กับไมค์อีกอีกหนึ่งอัน...ที่ขาดไม่ได้
ก็คือขันอลูมิเนียม...
อาวุธสำคัญที่ใช้หากินอยู่ทุกวัน..
ผมไม่ คุ้นหู กับเพลงที่เขาร้องนักหรอก..
แต่ก็ดูว่าเขาตั้งใจร้องเหลือเกิน...
และดูเหมือนเขาก็ หวัง ว่าคุณจะต้องชอบมัน...

ผมเห็นเขาจับมือกัน...

วินาทีนั้น...
ทำให้ผมนึกถึงอะไรบางอย่างที่ผมเคยมองข้ามมาตลอด..
คุณเคยนึกถึงความรักของ..คนตาบอด..หรือเปล่า....
ตนตาบอดรักกันได้ยังไงนะ...
เพราะคนตาบอด...ไม่เคยรู้เลยว่า...

คนรักของเขา..มีหน้าตาเป็นอย่างไร..

คนตาบอด..จะรู้จักก็เพียงจิตใจของคนรักของเขาเท่านั้น.
เมื่อเขามีความพอใจกันและกัน....
ไม่มีเกียรติยศ ศักดิ์ศรี
ให้กังวลใจ...เพราะต่างคนก็ต่างไม่มีสิ่งนี้...
ต่างคน..ต่างก็ไม่มีเงิน...
ตาสองข้าง ปิดสนิท....แต่เปิดใจเข้าหากัน..
คนสองคนที่อยู่ด้วยกัน ด้วย " ใ จ " ล้วนๆ...

ความรัก....ก็เกิดจากตรงนั้น.

คนตาบอด พาคนที่เขารัก ไปด้วยกันทุกหนทุกแห่ง...
คนตาบอด ไม่เคยกลับบ้านดึก...
คนตาบอด ออกจากบ้านพร้อมกัน...และกลับถึงบ้านพร้อมกัน...
พวกเขาเคยแยกกันบ้างหรือเปล่านะ.... ?
คุณรู้หรือเปล่า.....คนตาบอด
จับมือของคนที่เขารักไว้ตลอดทั้งวัน...

คุณเคยทำอย่างเขาบ้างไม๊... ?

ผมกลับมานึกถึงความรักของคนที่ตาดี...
หลายๆ คน มีเกียรติยศ หน้าที่ การงาน ที่ดีเหลือเกิน...
หลายๆ คน ทั้งหล่อ ทั้งสวย...ทั้งรวย ทั้งฉลาด...
แต่พวกเราหลายๆคนกลับต้องมาเสียใจเพราะความรัก...

หรือว่าพวกเรามองเห็นกัน....เพื่อจะเรียกร้องสิ่งที่เราต้องการให้มากขึ้น..

เอ....พวกเราคาดหวังอะไรจากคนที่เรารัก....มากเกินไปหรือเปล่านะ...
อนาคตของคนตาบอด..อยู่ตรงไหนก็ไม่รู้...
ดูเหมือนเขาจะ...สงสัยก็เพียงแต่ว่า...
วันพรุ่งนี้...จะมีคนใจบุญซักกี่คน...
ที่ทำให้พวกเขากลับบ้านด้วยกันอย่างมีความสุข....
ตอนที่ผมเขียนกระทู้นี้อยู่...พวกเขาก็คงนอนหลับกันแล้ว...
พวกเขาคงไม่มีงานที่ต้องทำดึกๆ เหมือนผมหรอก...คุณว่าไม๊ ??

ขอบคุณตลาดนัด...ที่ทำให้ผมเห็นภาพดีๆในวันนี้....
ผมเชื่อว่าครั้งหน้า.ที่คุณเห็นคนตาบอด...ใจของคุณจะเปิดกว้างขึ้น...
คุณอาจมองเห็นภาพที่คุณไม่เคยมองเห็น...
ไม่ใช่ด้วยตา...แต่เห็นด้วยหัวใจ...
เหมือนกับภาพที่ผมได้เห็นในวันนี้...

Ps... ขอบคุณ...ที่อ่านจนจบ....
Credit By Fwd Mail

นิทานแรงๆ..ที่คนต่างชาติ(บางคน) มอบให้คนไทย

2011-06-22T18:14:00.000+07:00

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เมื่อครั้งที่พระเจ้าสร้างโลก พระองค์มีถุงหนังใบใหญ่เอาไว้ใส่ ของวิเศษต่างๆ พระองค์เริ่มต้นด้วยการสร้างมหาสมุทร ทั้ง7 โดยการวางของวิเศษของพระเจ้า พระองค์จะต้องวางทั้งของดีและของไม่ดี คู่กันไป เพื่อไม่ให้ประเทศหนึ่งประเทศใด สมบูรณ์ไปกว่าประเทศอื่นๆ ทรง เอาเทือกเขาร็อกกี้ น้ำตกไนแองการ่า วางไว้ให้อเมริกา แล้วก็เอาทะเลทรายอริโซน่า กับพายุทอนาโดวางไว้ด้วย เอาป่าอเมซอนวางไว้ให้บราซิล ทรงเอาไข้ป่า วางไว้ให้ด้วย เอาขั้วแม่เหล็กโลกวางไว้ให้แคนาดา แต่ก็ทรงเอาความหนาวเย็นวางไว้ให้ เอาเทือกเขาหิมาลัยให้ธิเบตกับเนปาล เพื่อเป็นปราการกั้นข้าศึก แต่ก็เอาความเบาบางของอากาศ และความแห้งแล้งไว้ให้ ทุกประเทศจะได้ของคู่กันแบบนี้ ทั้งหมด จึงไม่มีประเทศใดน้อยหน้ากว่ากัน คราวนี้ พระองค์ทรงลืมประเทศรูปขวานเล็กๆ ทางแหลมอินโดจีน ทรงสะพายถุงวิเศษแล้วก้าวข้ามเขาหิมาลัยไป แต่ด้วยความที่เขาสูงมากเกี่ยวถุงของพระเจ้าขาด ข้าวของที่ดีๆที่เตรียมเอาไว้ให้ประเทศอื่นๆ เช่น ชายหาดสวยๆ ผืนดินอุดมสมบูรณ์ ศิลปะวัฒนธรรมดีๆ อาหารอร่อยที่สุดในโลก ดอกไม้ ผลไม้ ชายทะเล ก็เทไปกองรวมกันที่ประเทศไทยหมด ว้า แย่แล้ว พระเจ้า ทรงคิด ประเทศนี้ ท่าทางต้องเจริญกว่าประเทศอื่นๆทั้งหมดแน่นอน พระเจ้า ทรงมองหาภัยธรรมชาติที่จะมาถ่วงดุล แต่สายเสียแล้ว พระองค์ทรงเอาภูเขาไฟ กับแผ่นดินไหว ให้ญี่ปุ่นไปแล้ว ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ประเทศอื่นๆ จะมาฟ้องร้องพระองค์ได้ว่าพระองค์ไม่ยุติธรรม จะมีภัยธรรมชาติอันใดหนอที่ จะทำให้ประเทศไทยไม่เจริญกว่าประเทศอื่นๆได้ เมื่อทรงคิดได้ เพื่อเป็นการป้องกันประเทศอันสมบูรณ์ที่สุดในโลกนี้ ไม่ให้ล้ำไปกว่าที่อื่นๆ พระองค์ก็เลยสร้าง คนไทยขึ้นมา ถ้ามีคนไทยอยู่ล่ะก็ต่อให้สมบูรณ์แค่ไหนไทยก็ไม่มีวันเจริญ .................................. เพราะเราไม่สามมัคคีกัน ฝรั่งก็เลยมีนิทานแรงๆอย่างนี้แหละครับ เจ็บใจ... ขอขอบคุณบทความดีๆจาก thammarat

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เมื่อครั้งที่พระเจ้าสร้างโลก
พระองค์มีถุงหนังใบใหญ่เอาไว้ใส่ ของวิเศษต่างๆ

พระองค์เริ่มต้นด้วยการสร้างมหาสมุทร ทั้ง7 โดยการวางของวิเศษของพระเจ้า
พระองค์จะต้องวางทั้งของดีและของไม่ดี คู่กันไป

เพื่อไม่ให้ประเทศหนึ่งประเทศใด
สมบูรณ์ไปกว่าประเทศอื่นๆ

ทรง เอาเทือกเขาร็อกกี้ น้ำตกไนแองการ่า วางไว้ให้อเมริกา
แล้วก็เอาทะเลทรายอริโซน่า กับพายุทอนาโดวางไว้ด้วย

เอาป่าอเมซอนวางไว้ให้บราซิล
ทรงเอาไข้ป่า วางไว้ให้ด้วย

เอาขั้วแม่เหล็กโลกวางไว้ให้แคนาดา แต่ก็ทรงเอาความหนาวเย็นวางไว้ให้

เอาเทือกเขาหิมาลัยให้ธิเบตกับเนปาล เพื่อเป็นปราการกั้นข้าศึก
แต่ก็เอาความเบาบางของอากาศ และความแห้งแล้งไว้ให้

ทุกประเทศจะได้ของคู่กันแบบนี้ ทั้งหมด
จึงไม่มีประเทศใดน้อยหน้ากว่ากัน

คราวนี้ พระองค์ทรงลืมประเทศรูปขวานเล็กๆ ทางแหลมอินโดจีน
ทรงสะพายถุงวิเศษแล้วก้าวข้ามเขาหิมาลัยไป

แต่ด้วยความที่เขาสูงมากเกี่ยวถุงของพระเจ้าขาด
ข้าวของที่ดีๆที่เตรียมเอาไว้ให้ประเทศอื่นๆ
เช่น ชายหาดสวยๆ ผืนดินอุดมสมบูรณ์
ศิลปะวัฒนธรรมดีๆ อาหารอร่อยที่สุดในโลก
ดอกไม้ ผลไม้ ชายทะเล ก็เทไปกองรวมกันที่ประเทศไทยหมด

ว้า แย่แล้ว พระเจ้า ทรงคิด ประเทศนี้
ท่าทางต้องเจริญกว่าประเทศอื่นๆทั้งหมดแน่นอน พระเจ้า
ทรงมองหาภัยธรรมชาติที่จะมาถ่วงดุล แต่สายเสียแล้ว
พระองค์ทรงเอาภูเขาไฟ กับแผ่นดินไหว ให้ญี่ปุ่นไปแล้ว

ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ประเทศอื่นๆ
จะมาฟ้องร้องพระองค์ได้ว่าพระองค์ไม่ยุติธรรม
จะมีภัยธรรมชาติอันใดหนอที่ จะทำให้ประเทศไทยไม่เจริญกว่าประเทศอื่นๆได้

เมื่อทรงคิดได้
เพื่อเป็นการป้องกันประเทศอันสมบูรณ์ที่สุดในโลกนี้
ไม่ให้ล้ำไปกว่าที่อื่นๆ พระองค์ก็เลยสร้าง คนไทยขึ้นมา

ถ้ามีคนไทยอยู่ล่ะก็ต่อให้สมบูรณ์แค่ไหนไทยก็ไม่มีวันเจริญ

..................................

เพราะเราไม่สามมัคคีกัน ฝรั่งก็เลยมีนิทานแรงๆอย่างนี้แหละครับ เจ็บใจ...

ขอขอบคุณบทความดีๆจาก thammarat

อ่านดีๆมีสาระ

2011-04-13T02:45:00.007+07:00

(ขอขอบคุณเนื้อหาจาก อมิตา อริยอัชฌา)

แม่คนนั้น กับศิรา
ศิราเกลียด แม่คนนั้น แทบขาดใจ
แม่คนนั้น ติดเธอทุกวัน คอยส่งเสียงหยัน ยายโง่เอ๊ย! เมื่อศิราเผลอลบอีเมล์สำคัญบนจอคอมพิวเตอร์
ไม่ได้เรื่องเลย หล่อนร้องเมื่อศิราเสนองานตะกุกตะกักในที่แระชุม
ชาตินี้จะมีทางผอมไหมเนี่ย! หล่อนแหวเมื่อศิราแอบมองเพื่อนชายในสำนักงานที่เธอชื่นชอบ
แม่คนนั้น ..ดูเหมือนจะตั้งใจตามติดชีวิตศิรา เพียงเพื่อย้ำว่าสิ่งที่ศิราทำไม่ถูกต้อง หล่อนถนัดเหลือเกินในการตำหนิติเตียนทุกการกระทำ ตอกย้ำให้ท้อแท้ ชี้ให้เห็นแต่ความเป็นไปไม่ได้ ยิ่งหนุนให้ถอดใจนั้นถนัดมาก หล่อนไม่เคยชื่นชม ไม่เคยให้กำลังใจ ไม่เคยทำให้รู้สึกดี แต่ศิรากลับไม่สลัดหล่อนหลุดจากชีวิตเสียที แปลกจริงๆ
คนเดียวที่เราเชื่อ
ไม่เพียงเชื่อ แม่คนนั้น..ที่คอยคุกคามตามติด บั่นทอนพลังชีวิตด้วยคำพูดร้ายๆ ทว่าเมื่อเพื่อนรักและเพื่อนร่วมงานให้กำลังใจ คอยชื่นชมเมื่อเธอใส่ชุดใหม่ สนับสนุนว่าเธอสร้างความประทับใจในการเสนองาน ศิราผู้ว่าง่ายกับไม่เคยเชื่อฟัง
เขาก็พูดกันเกินไป ฉันไม่ได้ดีขนาดนั้น
แปลกแต่จริง คำพูดดีๆของใครต่อใครก็ไม่อาจทำให้เธอคล้อยตามได้ แต่คำพูดที่เธอเชื่อใจสนิท คือคำพูดร้ายๆของ ..แม่คนนั้น..

หล่อนสิใช่ เป็นคนเดียวที่จริงใจ เป็นคนเดียวที่ศิราควรรับฟัง
รู้ทั้งรู้ว่าเธอตัดใจด้วยอคติ ตำหนิอย่างไม่ยุติธรรม ชี้นำให้เห็นแต่อุปสรรค ตอกย้ำแน่นหนักทุกครั้งที่ล้มเหลว ศิราก็ยังฟังแต่คำของหล่อนอย่างไม่ลืมหูลืมตา คุณคงเริ่มเดาๆแล้วสินะว่า แม่คนนั้น...เป็นใคร
ใช่แล้ว แม่คนนั้น....... คือ เสียงหัวใจของศิราเอง

ชีวิตเดียร์ไม่มีทางเลือก
เดียร์เริ่มงานแรกในชีวิตของเธอในฐานะผู้ช่วยสมุห์บัญชี ทำงานผิดๆพลาดๆอยู่ได้ไม่ถึงปีเธอก็บอกกับตัวเองว่างานนี้ ..ไม่ใช่ตัวฉันเลย..
เสียงในหัว พร่ำร้องบอกเธอว่า..ลาออกเถอะ งานนี้ไม่ใช่ ฉันทำมันไม่ได้ ฉันไม่ถนัดเรื่องตัวเลข
เพื่อนดึงเดียร์ไปทำงานใหม่เป็นเซลล์ขายรถยนต์ แค่เดือนแรกเดียร์ก็ปวดหัวแทบจะบ้าตาย รถแต่ละคันมีรายละเอียดที่ต้องจำมากมายจนสมองแทบแตก
ลูกค้าเรื่องมาก แต่ละคนก็ชอบถามอะไรยากๆทุกครั้งที่เดียร์เจอคำถามที่ตอบไม่ได้ ใบหน้าของเธอก็จะเริ่มเอ๋อ! ให้ลูกค้าเห็น เมื่อเซลล์ยังไม่มั่นใจ ข้อมูลที่ให้ไปก็ยิ่งมั่ว ยิ่งมั่วตอบคำถามไปมากเท่าไหร่ ลูกค้าก็ยิ่งรู้สึกไม่มั่นใจในผลิดภัณฑ์มากเท่านั้น
โลกนี้คงมีคนกล้าน้อยเกินไป เมื่อคนขายไม่มั่นใจ คนซื้อที่ไหนก็คงไม่กล้าพอ ผ่านไปสองเดือน เดียร์ยังขายรถไม่ได้แม้แต่คันเดียว!
เสียงในหัว.. ของเธอเริ่มกรีดใหม่ ลาออกเถอะ งานนี้ไม่ใช่ ฉันเป็นเซลล์ที่ใช้ไม่ได้ ฉันไม่ถนัดงานขายเลยแม้แต่นิดเดียว
มันตอกย้ำใส่หัวเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกครั้งที่ผู้จัดการเรียกเธอไปเทศนา และเมื่อได้ครองตำแหน่งเซลล์ยอดขายต่ำสุดติดกันครบสี่เดือน เดียร์ก็เริ่มหมดกำลังใจ
เธอต้องหางานใหม่ แน่นอนมันต้องไม่ใช่งานขาย และมันต้องไม่เกี่ยวข้องกับตัวเลข
แต่งานหาไม่ง่าย ยิ่งไม่ใช่งายขายและไม่เกี่ยวข้องกับตัวเลขงานก็ยิ่งมีน้อย
หางานด้วยความเหนื่อยยากอยู่หลายเดือน สุดท้ายเดียร์ก็หมดหนทาง ต้องกลับไปช่วยแม่เย็บเสื้อที่ ร้าน ซึ่งเป็นงานที่เธอเกลียดจับใจ ทุกเช้าที่เขาตื่นมาเริ่มวันใหม่ เสียงในหัว ของเดียร์จึงเริ่มกรี๊ดประโยคใหม่ จาก ....ฉันโง่ เรื่องตัวเลข ฉันเป็นเซลล์ที่แย่ที่สุดในโลก มาเป็น ทำไมชีวิตฉันไม่มีทางเลือกเลย
,,คุณว่าโศกนาฏกรรมในชีวิตของเดียร์ เกิดขึ้นจากอะไร?”””
เพราเธอไร้ความสามารถที่จะทำงานได้ หรือ เธอ เชื่อว่าตัวเองไร้ความสามารถ!
ชีวิตเดียร์ไม่มีทางเลือกจริงๆใช่ไหม หรือ เธอเลือกที่จะทำให้ตัวเองไม่มี

ทำไมเราเป็นอย่างที่เราเป็น
คุณเคยสงสัยบ้างหรือไม่ว่า ทำคุณถึงเป็นอย่างที่คุณเป็นวันนี้ เพราะอะไรคุณถึงเป็นอย่างที่คุณเป็นวันนี้ เพราะอะไรคุณถึงไม่ก้าวหน้าเสียที ผ่านไปกี่คุณก็ยังไม่ได้ถึงไหน ขณะที่มองดูคนอื่นกำลังไปถึงจุดหมาย แต่เหตุใดคุณจึงยังไม่ได้แม้แต่เริ่มต้น!
คำตอบนั้นง่ายแสนง่าย ที่คุณเป็นอย่างที่เป็นทุกวันนี้ เพราะ....คุณเลือกที่จะเป็น
ชีวิตของคุณมาถึงวันนี้ เพราะคุณเลือกทางเดินนี้ให้ตัวเอง!
ชะตากำของชีวิตทั้งชีสิตไม่ได้ถูกลิขิตด้วยเทพเจ้าองค์ใด มันดำเนินมาจนถึงวันนี้ได้ด้วยสิ่งที่เราบอกตัวเราเอง!
ทุกคำพูดที่คุณกับตัวเอง ทรงพลังอำนาจต่อการตัดสินใจของคุณมากกว่าที่คุณคาดคิด
มันเป็นไปได้ทั้งลมแรง ที่ผลักดันชีวิตเราให้บินสู่จุดหมายข้างหน้า และอาจเป็นลมต้าน ดันเราให้อ่อนล้าไปไม่ถึงไหน
ชีวิตเรามาถึงวันนี้ได้ เพราะเราเลือกทิศทางลมให้ตัวเราเอง

ผลลัพธ์ของชีวิต
สิ่งที่คุณเป็นในวันนี้ คือบทสรุปรวมของ พฤติกรรม ที่คุณลงมือทำตลอดชีวิตที่ผ่านมา
นักจิตวิทยาได้โยงใยให้เราเห็นได้ชัดๆว่า เรื่องนี้เกี่ยวพันกันอย่างแยกกับสิ่งที่คุณพูดกับตัวเอง
อย่างพึ่งส่ายหน้าไม่อยากเข้าใจ โปรดพิจารณาความสัมพันธ์ข้างล่างนี้ก่อน

ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นกับชีวิตเรา มาจากพฤติกรรมของเรา
พฤติกรรมในชีวิตของเรา มาจากความรู้สึกของเรา
ความรู้สึกของเรา มาจากทัศนคติของเรา
ทัศนคติของเรา มาจากความเชื่อของเรา
ความเชื่อของเรา มาจากข้อมูลที่ยู่ในสมองของเรา
ข้อมูลที่อยู่ในสมองของเรา (ส่วนใหญ่)มาจากสิ่งที่เราโปรแกรมเข้าไปเอง

ถ้าชีวิตเราเป็นผลลัพธ์ขั้นสุดท้ายของข้อมูลที่ถูกโปรแกรมเข้าในสมองของเราและเราต้องการเปลี่ยนแปลงในผลลัพธ์ในชีวิตใหม่
สิ่งที่เราต้องเปลี่ยนให้ได้ ก็ต้องเป็นวิธี (พูด มอง คิด ตัดสิน ) ที่เรามีต่อตัวเอง

น้องกำลังทำอะไร
คุณเดินผ่านไซท์งานก่อสร้างขนาดใหญ่ใกล้ที่ทำงานคุณ คุณกำลังเห็นหนงานสามคนกำลังเรียงอิฐโบกปูน
ด้วยความสงสัย คุณเข้าไปถามคำถามคนงานคนแรก
น้องๆน้องกำลังทำอะไร คนแรกหันมาตอบคุณอย่างเสียไม่ได้ ..ก็ก่อปูนสิพี่ ถามได้...
คุณไม่ได้คำตอบที่พอใจ จึงเดินไปถามคนที่สองด้วยคำถามเดิม
น้องๆกำลังทำอะไร คนที่สองหันมาตอบคุณอย่างเซ็งหัวใจ ..ทำงานแลกค่าแรงขั้นต่ำไงพี่...
คุณยังคงไม่ได้คำตอบที่พอใจ จึงเดินไปถามคนที่สาม
น้องๆกำลังทำอะไร คนงานคนที่สามกำลังทำงานอย่างมุ่งมั่นเงยหน้าขึ้นยิ้มกว้าง ปาดเหงื่อแล้วพูดกับคุณอย่างภูมิใจ
“ ผมกำลังก่อสร้างศูนย์โรคหัวใจแห่งใหม่ ที่ใหญ่และทันสมัยที่สุดในเอเชียครับ”
โปรดอย่าประเมินตัวเองต่ำ
เรื่องนี้บอกอะไรกับคุณ?
ถูกต้อง! คุณไม่อาจล่วงรู้ได้หลอกว่า อนาคตของคนงานทั้งสามคนจะเป็นอย่างไรต่อไป
แต่สิ่งเดียวที่คุณรู้และมั่นใจ
คนงานคนสุดท้าย จะไม่เป็นคนงานก่อสร้างไปชั่วชีวิตแน่นอน
แล้วคุณล่ะ ในชีวิตประจำวันของคุณถ้าใครสักคนถามในสิ่งที่คุณทำ คุณจะบอกเขาว่าคุณกำลังทำงาน ก่อสร้าง ทำงานแรกกค่าแรงขั้นต่ำ หรือ กำลัง ก่อสร้างศูนย์โรคหัวใจแห่งใหม่ที่ใหญ่และทันสมัยที่สุดในเอเชีย
เมื่อใครสักคนถามคุณว่าคุณทำอะไร โปรดอย่า ประเมินตัวเองต่ำเกินไป ด้วยการอธิบายในสิ่งที่คุณกำลังทำเหมือนที่เคยเป็นพนักงานบัญชีต๊อกต๋อย
นักเขียนไส้แห้ง
ข้าราชการชั้นผู้น้อย
นักแสดงกระจอกๆ
ขายของไปวันๆ
หาเช้ากินค่ำ
หยุด!!โปรดจำเอาไว้ สิ่งที่คุณพูดกับตัวเองทุกคำ ทรงพลังอำนาจมากกว่าที่คุณคิด
สิ่งที่คุณบอกกับตัวเอง ไม่ว่าตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ มีผลเชื่อมดยงต่อพฤติกรรมในอนาคตของคุณ อันจะนำไปสู่ความสำเร็จหรือล้มเหลวของชีวิตคุณ!
“ในบรรดาการสื่อสารทุกชนิดของเรา ไม่มีการสื่อสารใดที่สำคัญต่อชีวิตเรา
เรากับวิธีที่เราพูดกับตัวเราเอง” Sheila Murray Bethel

ไฟล์ที่ถูกอัดทับ
ปี1969 นักวิจัยสองคนพบว่าปัจจัยสำคัญที่ทำให้คนเรารู้สึกหมดความสุขได้มากกที่สุด คือวิธีที่เราพูดกับตัวเอง
ใครคนหนึ่งถึงกับเขียนไว้ว่า “ถ้าเราพูดกับเพื่อนอย่างเดียวกับที่เราพูดกับตัวเอง เราจะไม่มีเพื่อนเหลืออยู่เลย”
เราไม่เคยสังเกตเลยว่าที่เรามีต่อตัวเองนั้นเย็นชา และโหดร้ายเพียงใด แต่นั่นยังไม่โหดร้ายเท่ากับการที่เรา “เชื่อ” มันอย่างสนิทใจด้วย!
คุณอาจไม่เชื่อ ความคิดก็ความคิดสิ แค่แอบคิดร้ายกับตัวเอง ไม่เห็นว่ามันจะต้องเป็นจริงนี่นา
แต่คุณกำลังเข้าใจผิด ทุกคำพูดที่มาจากความคิดในหัวของคุณ ส่งผลกระทบต่อคุณอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นแล้วคงไม่มีงานวิจัยออกมามากมายนับชิ้นไม่ถ้วน ที่ระบุว่าความเครียด มีส่วนทำให้ร่างกายเจ็บป่วย และคนที่มีสุขภาพจิตดี มองโลกในแง่ดี มีแนวโน้มที่จะอายุยืนยาวมากกว่าคนที่มองโลกในแง่ร้าย
ไม่ใช่แค่ผลทางร่างกาย แต่ถ้าคุณอ่านประวัติของคนที่ชนะชีวิต คุณจะพบโดยไม่บังเอิญว่า คนเหล่านี้มักมีวิธีมองโลกทั้งใบในทางบวก และพูดกับตัวเองแต่เรื่องดีๆ เท่านั้น
ถ้าคุณอยากชนะชีวิต คุณต้องรู้ความลับข้อนี้
ว่าทุกอย่างที่คุณพูดออกมา มีผลต่อจิตใต้สำนึกของคุณทั้งนั้น
จิตใต้สำนึกก็เหมือนกล่องข้อมูลขนาดใหญ่ เปรียบได้กับฮาร์ดดิสก์ในคอมพิวเตอร์ หน้าที่ของมันคือคอยบันทึก ทุกอย่างที่คอยผ่านเข้ามาหา ผ่านประสาทสัมผัสทั้งห้า (รูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส)
ถ้าสิ่งนั้นผ่านเข้ามาบ่อยๆมันก็จะบันทึกซ้ำลงไปบ่อยๆ
ทุกวัน ทุกเดือน ทุกปี ที่เทปของเราบันทึกสิ่งที่ผ่านเข้ามาซ้ำทับลงไปเรื่อยๆนับร้อยนับพันเที่ยว
และข้อมูลที่อัดกันอยู่ในฮาร์ดดิสก์นี้ ส่งผลอย่างมากมายต่อการตัดสินใจของเรา ที่มีต่อทุกสถานการณ์ในชีวิตของเรา

เปลี่ยนโปรแกรมตัวเอง
นี่คือสิ่งที่หนังสือเล่มนี้กำลังจะพูดถึง การเปลี่ยนชีวิตทั้งชีวิตด้วยวิธีง่ายๆ แค่ควบคุมคำพูดของคุณที่มีต่อคุณเอง ให้มีแต่คำพูดที่มีประโยชน์ต่อคุณ
ไม่สำคัญว่าไม่วันนี้คุณจะประสบควาสำเร็จมากหรือน้อยแค่ไหน คุณต้องเลิกเพ่งเล็งความล้มเหลว ข้อกำจัด ความหวาดหวั่น ความพลาดพลั้ง
แลพหันไปมุ่งเพ่งเล็งแต่สิ่งที่สร้างสรรค์ ยกระดับ เติมเต็ม กระตุ้นพลังแทน
เพราะ “คุณทำได้ในสิ่งที่คุณทำได้” คุณจึงใส่พลังทั้งหมดที่คุณมีไปยังสิ่งที่คุณทำได้สิ่งที่คุณต้องการ สิ่งที่คุณอยากเป็น
ความผิดพลาดเกิดได้เสมอและคุณต้องยอมรับมัน แต่จงปฏิบัติเสมือนเป็น”ข้อเท็จจริง” อันหนึ่งเท่านั้น อย่าเกาะติดยึดเหนี่ยวกับมัน นี่คือเทคนิคง่ายดายที่จะเติมพลังส่วนตัวของคุณได้อย่างมหาศาล
อย่าปล่อยให้พฤติกรรมในชีวิตประจำวันของคุณ ถูกผลักดันจากถ้อยคำไร้การไตร่ตรองที่คุณพูดกับตัวเอง อันเป็นคำพูดผิดๆที่เกิดจากการสะสม “ขยะ” ของสิ่งที่คุรได้ยินกับตัวคุณมาตลอดชีวิต
คุณไม่ได้เกิดมาในโลกนี้ เพียงเพื่อจะรู้สึกไม่ดี ไม่เอาไหน ไม่ประสบความสำเร็จ
คุณไม่ได้เกิดมาในโลกบี้ เพื่อที่จะมองเห็นแต่มุมไม่ดีของตัวเอง ข้อเสียของตัวเอง ความโง่เง่าของตัวเอง
คุณไม่ได้เกิดมาในโลกใบนี้ เพื่อที่จะรู้สึกว่าตัวเองโชคไม่ดี ตั้งแต่เกิดจนตาย
อย่ายอมให้คำพูดของตัวเอง เหนี่ยวรั้งจากตัวคุณเองจากสิ่งที่คุณทำได้ และสิ่งที่คุณเป็นได้
“จงเปลี่ยนชีวิตทั้งชีวิตของคุณใหม่ ด้วยการลุกขึ้นมาเปลี่ยนวิธีพูดกับตัวเอง!!
คำพูดในหัวเรา ดลบันดาลให้เราเป็นได้ทุกอย่าง
ทั้งคนรวยและคนจน เป็นที่รักและที่ชัง น่ารักหรืออน่าเกลียด ร่าเริงหรืออมทุกข์
เปี่ยมพลังหรืออ่อนล้า ( Ralph Charell)

ปล.เมื่อยพิมพ์เหอะๆ

เราต่างเกิดมาไม่เท่ากัน

2010-04-29T11:30:00.000+07:00

บางวันที่ฉันรู้สึกแย่เหลือเกินกับชีวิตของตัวเอง

มองออกไปนอกหน้าต่างรถ

เห็นคนนอนข้างถนน คนเก็บขยะไปขาย

ฉันก็มีคำถามมากมาย

ทำไมคนเราเกิดมาจึงแตกต่างกัน

จึงได้รับอะไรไม่เท่ากัน

ทำไมจึงต้องมีขอทาน

ทำไม่บางคนจึงต้องคาบช้อนเงินช้อนทองมาตั้งแต่เกิด

ทำไมบางคนจึงไม่ต้องทำงานเหน็ดเหนื่อย

บางคนทำไมจึงสวยหุ่นดี และร่ำรวยเงินทอง

ทำไมบางคนจึงเป็นคนแแคระ

ทำไมบาางคนจึงมีหัวดี เรียนหนังสือเก่ง

ทำไมบางคสสมองไม่จำไรเลยจริงๆ

ทำไมคนรวยบางคนจึงมีลูกเป็นออทิสติก

ทำไมคนเราเกิดมาจึงแตกต่างกัน

ทำไมโลกจึงไม่ยุติธรรม

ฉันตอบตัวเองพร้อมกับตอบคนอื่นๆได้ว่า

ในโลกนี้ไม่มีความยุติธรรม อย่าถามหาความเท่ากัน

เพราะมันไม่มี.........

มันมีแต่ความสมดุล

มันมีแต่ระดับที่แตกต่าง

มันมีกรรมต่างๆกัน

มันเคยทำกิจกรรมต่างๆและชดใช้กลับไปต่างวาระกัน

ต้นไม้ยังมีกิ่งก้านใบที่ต่างระดับ

รับแสงไม่เท่าเทียมกัน

นับประสาอะไรกับชีวิตคนอื่นๆ

เกิดมาแล้ว คนเราต้องตั้งเป้าหมายของชีวิต

ไม่มีอะไรดีไปกว่าเป้าหมายในการทำดี

เป้าหมายที่ช่วยเหลือเผื่อแผ่

เป้าหมายตอบแทนพ่อแม่

เป้าหมายที่ยอมรับสิ่งที่เกิดมาแล้ว

และเราเปลัี่ยนอะไรไม่ได้ในอดีต

แต่เรากำหนดปัจจุบันได้

เราตั้งใจเรียนหนังสือได้

เรากล้าหาญที่จะยอมรับความจน

เรากล้าหาญที่จะยอมรับความไม่สวย

เรากล้าหาญที่จะทำดี

เรากล้าหาญที่จะให้อภัย

ความจริงมันเจ็บปวด แต่ถ้าเรายอมรับมันได้

มันก้ไม่มีอะไรต้องกลัว

การยอมรับให้ได้เนี่ยมันลำบากจริง

แต่ถ้าทำได้ชีวิตจะเป้นสุขจริงๆ

และไม่จำเป็นต้องเหมือนใคร

เรื่องนี้สอนฉันอยู่เสมอ

เพราะฉันจะตั้งคำถามทุกครั้งว่า ทำไมคนเก็บขยะข้างทางคนนั้นจึงต้องมีชะตากรรมอย่างนั้น

ฉันมักเชื่อเสมอว่า มันเป้นจากผลกรรมจากชาติที่แล้ว ชาตินี้เลยมีผลถึงชาตินี้

ขอบคุณสำหรับบทความดีๆจาก

Thought is the Boss (นายฉันชื่อ ความคิด)

ดอกไม้สีขาว : Dokmaiseekhao

ค่ายอาสาจังหวัดตาก

2010-01-23T13:53:00.000+07:00

ค่ายอาสาฯจังหวัดตาก…..............

เก็บตกก่อนออกค่าย
18.35น. ก่อนออกเดินทางอยากบอกว่า ห้า~~แวะไปหาไรกินร้านข้างๆวิลัย(เดินตามกลิ่น) ไปกัน 7 คน มันก็ตลกมั๊ยว่า..สั่งกับข้าวเหมือนกันกลัวว่าจะไปไม่ทันรถออก แต่บังเอิญ!!! พี่ดันโทรมาบอกว่า..แนนสั่งข้าวให้พี่ด้วย 7 ชุด เหอะๆ >>> สรุปแล้วไอ้เรารีบเพื่อคัย
วันนี้คงไม่มีอะไรมาก แค่รอเวลาถึงที่หมายอย่างปลอดภัย
แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราออกค่าย และครั้งนี้ก็เช่นกัน มันยังคงสนุกสนานเหมือนเดิม เพลงแรกที่ดังขึ้นคือ..เพลง (มันของคู่กัน)คงไม่ต้องบอกนะว่าเสียงกลองดังขึ้นว่าอะไรจะเกิดขึ้นอิอิ.......มันก็ดังไง
หล่ะ^^

ถึงแล้วเมืองตาก เฮ้อถึงซะทีตากแต่จุดหมายของเราคือโรงเรียนตำรวจตะเวนชายแดนบ้านแสมใหญ่ ตำบลสามหมื่น อำเภอแม่ละมาด
จังหวัดตาก
ตอนนี้เรากำลังอยู่อำเภอแม่ละมาด เราจะต้องขนของย้ายไปยังรถอีกคันเพื่อจะได้เดินทางอย่างสะดวก กว่าจะขนเสร็จก็ประมาณเก้าโมงไปแล้ว หมดแล้ว!!!!ต่อจากนี้คือการเดินทางอย่างแท้จริง.......

ต้นไม้ เสียงนก หมอกที่กำลังจะจางหายไปกับแสงแดดอ่อนยามเช้า บรรยากาศทิวทัศน์มันยังกะฝันเลยหล่ะ แต่ติดที่ว่าเส้นทางมหาโหด(ถนนเก่ามากๆ) ตับไตไส้พุงคงจะสลับที่กันหมดแล้ว สงสัยหลังจากกลับแล้วต้องไปตรวจเช็คร่างกายซะหน่อย ไกลแสนไกลสุดโค้งขอบฟ้า....มันนานจริงๆ กว่ารถจะวิ่งผ่านสักคันรอเป็นชั่วโมง ว้าวววว!!!!!!ถึงแล้วขอบคุณพระเจ้า พอมาถึงพวกเราก็ไปประชุมกันที่โรงอาหารของเด็กๆที่นั้น แนะนำตัวกับผู้อำนวยการให้รู้จัก ต่อไปเราจะไปไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ของที่นั่นที่ที่ทุกคนเคารพนัพถือกัน พอไหว้เสร็จก็กินข้าว กินข้าวเสร็จก็แยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัว พี่นัดประชุมอีกที่บ่ายสองโมงเจอกัน ค่ายนี้ได้เริ่มแล้ว
แบ่งเป็นสองกลุ่มใหญ่ๆ กลุ่มแรกไปรื้ออาคารเรียนออก ส่วนอีกกลุ่มไปขนทรายเข้าโรงเรียน(ฉ๊านนนนนนนเอง)ขนจากคลองน้ำไหล...เอ้า!!คนละไม้ละมือ ทั้งหมดก็สามคันรถกระบะมือระบมไปตามๆกันTT_____TT
แป๊บเดียวสี่โมงเย็นแระ พี่เลยพาไปเล่นน้ำตกอิอิ...แต่น่าเสียดายอีกครั้งเราดันเป็นวันนั้นของเดือน(ค่ายที่แล้วก็เป็นเง้อเซ็งเลย) หกโมงเย็นกินข้าว อยากบอกว่าเป็นอาหารที่สุดแสนจะอร่อยมากมาย (น้ำพริกกระปิ ไข่เจียว) อาหารย่อยสักพักก็ตามด้วยกิจกรรมสันทนาการ วันนี้คืนแรกของค่าย กิจกรรมเลยไม่มากเท่าไหร่ แต่พรุ่งนี้สิ ลุย!~
“ ผ่านไปอีกวันแล้วนะไม่รู้อะไรจะเกิดขึ้นกับวันพรุ่งนี้แต่วันนี้ฉันทำเต็มที่ที่สุดแล้ว “

14 – 10 - 52
วันที่สองของการมาค่ายแล้ว นึกว่าจะได้อยู่เวรที่ไหนได้เป็นพี่ปีสามอยู่ทั้งหมด^^ มันเป็นแสดงถึงความเสียสละกันใหม่หมู่คณะ น่าชื่นชมมั๊ยหล่ะ(คัยไม่ชื่นแต่เราชม) ฝนตกประมาณตีสี่ เอ๊ะ.. ได้ข่าวว่าเราตากผ้าไว้มะใช่หรอ555 เปียกในที่สุดก็เปียกจริงๆ
พี่แบ่งออกเป็นสามโครง โครงแรกโครงสร้าง . สวัสดิการ . โครงสอน......ส่วนเราหรอไม่รู้คิดงัยให้เราอยู่แต่โครงสร้าง ตั้งแต่ทำค่ายมาได้อยู่แต่โครงสร้าง สงสัยจะเห็นเราเป็นผู้หญิงบอบบางมั้ง555เลยให้ทำแต่งานหนักๆ
กินข้าวเสร็จก็แยกย้ายกันไปทำงาน มีทั้งถอนตะปู ทุบปูน ลื้ออาคาร ล่อนทราย เง้ออออออไม่ขอบรรยายแระกันนะบอกได้เลยว่า เหนื่อยโคตร
อาบน้ำ กินข้าวเย็น สันทนาการ ประชุมสรุปโครงแต่ละโครงที่ทำมาทั้งวัน และนัดแนะเตรียมคนเข้าทำงานตามโครงต่างๆสลับผลัดเปลี่ยนกันไป ทุกคนจะต้องได้ทำกันทุกโครง
ผ่านไปอีกวันแล้วนะ เวลาที่เราจะทำอะไรดีดีให้กับใครสักคนเนี่ย เวลามันช่างผ่านไปเร็วจริงๆ ว่ามั๊ย......
อ่ะๆๆๆๆๆๆเข้าเวรตั้งแต่ตีสี่ถึงหกโมงเช้า

15 – 10 - 52
วันนี้ตื่นตั้งแต่ตีสี่เพื่อจะเข้าเวร หกโมงเช้าง่วงก็ง่วง มืดก็มืด น่ากลัวก็น่ากลัว ไม่รู้จะทำอะไร เพื่อนอีกคนก็เล่นโดมิโน่ โอ๊ยยยยง่วง งั้นของีบก่อนนะทุกคนแป๊บเดียวเองอิอิ สักพักเพื่อนก็มาปลุก ไม่รู้จะทำอะไรเลยเล่นต่อเพลงมันซะเลยอิอิสนุกมากๆ เอาเป็นว่าวันนี้คนที่นอนอยู่ตรงกับห้องเข้าเวรไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันเลยหล่ะ...เช้าแล้ว
และอีกวันหนึ่งที่เราอยู่โครงสร้าง วันนี้ไปตัดไม้ไผ่ที่นอกหมู่บ้าน>>>ครูใหญ่แบบว่าขับรถไม่ดู รถ-ถนน-คนเลยที่เดียว555ขาซิ่งประจำดอย
พอมาถึง รร. ก็ต้องเก็บไม้ลงจากรถ แผ่ไม้ไผ่ กว่าจะเสร็จก็ตั้งนาน ไปๆๆๆๆไปอาบน้ำกันวันนี้สันทนาการเขาหนุกจริงๆ
ฝันดี............

16-10-52
เช้าวันนี้ตื่นตั้งแต่เช้าเพราะต้องมาออกกำลังกาย พี่บอกว่าจะต้องคิดคนละท่าเพื่อนำเพื่อนๆแต่เราคิดนะ>>>สงสัยพี่คิดท่าออกกำลังกายไม่ออกโดยเพราะคนนำ อิ อิ
ส่วนวันนี้ก็ออกโครงสร้างเหมือนเดิม ที่แรกนึกว่าจะได้ก่ออิฐก่อปูนที่ไหนได้ก็ไปขนทรายเข้ารงเรียนทั้งเช้าทั้งบ่าย งานวัน พรุ่งนี้ก็จะมีก่ออิฐด้านหน้าอาคารเรียนเพราะวันนี้ก่อด้านหลังก่อน อาจารย์ ตชด. บอกว่าคงจะเสร็จประมาณค่ำๆใกล้ จะได้เห็นความสำเร็จแล้วสินะเรา

เฮ้อ!!!ไม่อยากกลับเลยยยยยยอยากออกเดินทางแบบบนี้ต่อจังง
อ่ะ!!! วันนี้มีแขกรับเชิญมาด้วยคือ พี่เกี้ยวมาช่วยเป็นหัวหน้านำสันทนาการโดยเฉพาะ ตั้งแต่ทำค่ายมาค่ายนี้แหละสันได้ใจจริงๆ

17-10-52
วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ทำค่าย
วันนี้ตื่นตั่งแต่ตีสี่เพื่อจะมาทำอาหารให้กับทุกๆคนในค่ายได้ทานกัน อะไรเยอะแยะไปหมดเลยวันนี้ครัววุ่ยวายหรือว่ามันวุ่นวายแบบนี้อยู่แล้วนะเหอะๆ กว่าจะได้กับข้าวแต่ละอย่างกว่าจะหั่น ต้ม นึ่ง สารพัดนานาอาหาร เราไม่ได้ทำให้เฉพาะชาวค่ายทานแต่เราทำให้คนทั้งโรงเรียนทานด้วยมั้งมันก็เลยดูวุ่นวายยยยยยย
เพื่อนบอกว่าเป็นเพราะเรามาอยู่นะเนี่ยกับข้าวถึงได้อร่อยกว่าทุกวัน^^/*O* 555 มันเป็นไปได้หริอนี่
คืนนี้มีพิธีเทียนที่ชาวค่ายจะทำกันกันครั้งในคืนสุดท้ายของค่ายอาสาฯซึ่งเป็นพิธีที่ศักดิ์สิทธิ์มากและหลังจากนั้นก็จะมีพิธีเปิดใจสำหรับชาวค่ายหลังจากนั้นก็มีมินิปาตี้ NURSเล็กๆบนดอยสูงอิอิ

หากมีโอกาสเราคงได้มาร่วมทำค่ายกันอีกนะ
(คนอย่างพวกเราชอบอาสาฯ)
ปล. ไปซื้อของฝากที่แม่เมย จ.ตาก

“ เพลงรักน้อง “
เจ้านกน้อยล่องลอยโผล บิน
จากแผ่นดินทะเลสีคราม
ความเหงาเอยเหมือนคอยเหยียบย่ำให้ทรมาน
ฝ่าลมแล้วด้วยแรงท้าทาย
สู่จุดหมายที่ไกลริบตา
เพียงพบเธอทุกวันเห็นหน้าอิ่มเอิบดวงมาลย์
* ดอกไม้แย้มกลีบ บานแล้วในใจฉัน
จงหอมชั่วนิรันดร์มิโรยร่วงผ่านจากใจเราผอง
จงมอบความรักด้วยใจพักดี มอบชีวีให้เธอคุ้มครอง
** ความหวังดีจงมาปกป้องทั้งตื่นและฝัน

เก็บตกก่อนกลับ
ภาษากะเหรี่ยงวันละคำ วันนี้เสนอคำว่า
เง หมายถึง สวย
แนนเง หมายถึง แนนสวย 555

ค่ายอาสาฯจังหวัดตาก…..............

2009-11-08T21:47:00.000+07:00

ค่ายอาสาฯจังหวัดตาก…..............

เก็บตกก่อนออกค่าย

18.35น. ก่อนออกเดินทางอยากบอกว่า ห้า~~แวะไปหาไรกินร้านข้างๆวิลัย(เดินตามกลิ่น) ไปกัน 7 คน มันก็ตลกมั๊ยว่า..สั่งกับข้าวเหมือนกันกลัวว่าจะไปไม่ทันรถออก แต่บังเอิญ!!! พี่ดันโทรมาบอกว่า..แนนสั่งข้าวให้พี่ด้วย 7 ชุด เหอะๆ >>> สรุปแล้วไอ้เรารีบเพื่อคัย

วันนี้คงไม่มีอะไรมาก แค่รอเวลาถึงที่หมายอย่างปลอดภัย

แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราออกค่าย และครั้งนี้ก็เช่นกัน มันยังคงสนุกสนานเหมือนเดิม เพลงแรกที่ดังขึ้นคือ..เพลง (มันของคู่กัน)คงไม่ต้องบอกนะว่าเสียงกลองดังขึ้นว่าอะไรจะเกิดขึ้นอิอิ.......มันก็ดังไง

หล่ะ^^

ถึงแล้วเมืองตาก เฮ้อถึงซะทีตากแต่จุดหมายของเราคือโรงเรียนตำรวจตะเวนชายแดนบ้านแสมใหญ่ ตำบลสามหมื่น อำเภอแม่ละมาด

จังหวัดตาก

ตอนนี้เรากำลังอยู่อำเภอแม่ละมาด เราจะต้องขนของย้ายไปยังรถอีกคันเพื่อจะได้เดินทางอย่างสะดวก กว่าจะขนเสร็จก็ประมาณเก้าโมงไปแล้ว หมดแล้ว!!!!ต่อจากนี้คือการเดินทางอย่างแท้จริง.......

ต้นไม้ เสียงนก หมอกที่กำลังจะจางหายไปกับแสงแดดอ่อนยามเช้า บรรยากาศทิวทัศน์มันยังกะฝันเลยหล่ะ แต่ติดที่ว่าเส้นทางมหาโหด(ถนนเก่ามากๆ) ตับไตไส้พุงคงจะสลับที่กันหมดแล้ว สงสัยหลังจากกลับแล้วต้องไปตรวจเช็คร่างกายซะหน่อย ไกลแสนไกลสุดโค้งขอบฟ้า....มันนานจริงๆ กว่ารถจะวิ่งผ่านสักคันรอเป็นชั่วโมง ว้าวววว!!!!!!ถึงแล้วขอบคุณพระเจ้า พอมาถึงพวกเราก็ไปประชุมกันที่โรงอาหารของเด็กๆที่นั้น แนะนำตัวกับผู้อำนวยการให้รู้จัก ต่อไปเราจะไปไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ของที่นั่นที่ที่ทุกคนเคารพนัพถือกัน พอไหว้เสร็จก็กินข้าว กินข้าวเสร็จก็แยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัว พี่นัดประชุมอีกที่บ่ายสองโมงเจอกัน ค่ายนี้ได้เริ่มแล้ว

แบ่งเป็นสองกลุ่มใหญ่ๆ กลุ่มแรกไปรื้ออาคารเรียนออก ส่วนอีกกลุ่มไปขนทรายเข้าโรงเรียน(ฉ๊านนนนนนนเอง)ขนจากคลองน้ำไหล...เอ้า!!คนละไม้ละมือ ทั้งหมดก็สามคันรถกระบะมือระบมไปตามๆกันTT_____TT

แป๊บเดียวสี่โมงเย็นแระ พี่เลยพาไปเล่นน้ำตกอิอิ...แต่น่าเสียดายอีกครั้งเราดันเป็นวันนั้นของเดือน(ค่ายที่แล้วก็เป็นเง้อเซ็งเลย) หกโมงเย็นกินข้าว อยากบอกว่าเป็นอาหารที่สุดแสนจะอร่อยมากมาย (น้ำพริกกระปิ ไข่เจียว) อาหารย่อยสักพักก็ตามด้วยกิจกรรมสันทนาการ วันนี้คืนแรกของค่าย กิจกรรมเลยไม่มากเท่าไหร่ แต่พรุ่งนี้สิ ลุย!~

“ ผ่านไปอีกวันแล้วนะไม่รู้อะไรจะเกิดขึ้นกับวันพรุ่งนี้แต่วันนี้ฉันทำเต็มที่ที่สุดแล้ว “

เก็บตกก่อนกลับ

2009-11-08T21:41:00.000+07:00

“ เพลงรักน้อง “

เจ้านกน้อยล่องลอยโผล บิน

จากแผ่นดินทะเลสีคราม

ความเหงาเอยเหมือนคอยเหยียบย่ำให้ทรมาน

ฝ่าลมแล้วด้วยแรงท้าทาย

สู่จุดหมายที่ไกลริบตา

เพียงพบเธอทุกวันเห็นหน้าอิ่มเอิบดวงมาลย์

* ดอกไม้แย้มกลีบ บานแล้วในใจฉัน

จงหอมชั่วนิรันดร์มิโรยร่วงผ่านจากใจเราผอง

จงมอบความรักด้วยใจพักดี มอบชีวีให้เธอคุ้มครอง

** ความหวังดีจงมาปกป้องทั้งตื่นและฝัน

เก็บตกก่อนกลับ

ภาษากะเหรี่ยงวันละคำ วันนี้เสนอคำว่า

เง หมายถึง สวย

แนนเง หมายถึง แนนสวย 555

17-10-52

2009-11-08T21:40:00.001+07:00

17-10-52

วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ทำค่าย

วันนี้ตื่นตั่งแต่ตีสี่เพื่อจะมาทำอาหารให้กับทุกๆคนในค่ายได้ทานกัน อะไรเยอะแยะไปหมดเลยวันนี้ครัววุ่ยวายหรือว่ามันวุ่นวายแบบนี้อยู่แล้วนะเหอะๆ กว่าจะได้กับข้าวแต่ละอย่างกว่าจะหั่น ต้ม นึ่ง สารพัดนานาอาหาร เราไม่ได้ทำให้เฉพาะชาวค่ายทานแต่เราทำให้คนทั้งโรงเรียนทานด้วยมั้งมันก็เลยดูวุ่นวายยยยยยย

เพื่อนบอกว่าเป็นเพราะเรามาอยู่นะเนี่ยกับข้าวถึงได้อร่อยกว่าทุกวัน^^/*O* 555 มันเป็นไปได้หริอนี่

คืนนี้มีพิธีเทียนที่ชาวค่ายจะทำกันกันครั้งในคืนสุดท้ายของค่ายอาสาฯซึ่งเป็นพิธีที่ศักดิ์สิทธิ์มากและหลังจากนั้นก็จะมีพิธีเปิดใจสำหรับชาวค่ายหลังจากนั้นก็มีมินิปาตี้ NURSเล็กๆบนดอยสูงอิอิ

หากมีโอกาสเราคงได้มาร่วมทำค่ายกันอีกนะ

(คนอย่างพวกเราชอบอาสาฯ)

ปล. ไปซื้อของฝากที่แม่เมย จ.ตาก

16-10-52

2009-11-08T21:40:00.000+07:00

16-10-52

เช้าวันนี้ตื่นตั้งแต่เช้าเพราะต้องมาออกกำลังกาย พี่บอกว่าจะต้องคิดคนละท่าเพื่อนำเพื่อนๆแต่เราคิดนะ>>>สงสัยพี่คิดท่าออกกำลังกายไม่ออกโดยเพราะคนนำ อิ อิ

ส่วนวันนี้ก็ออกโครงสร้างเหมือนเดิม ที่แรกนึกว่าจะได้ก่ออิฐก่อปูนที่ไหนได้ก็ไปขนทรายเข้ารงเรียนทั้งเช้าทั้งบ่าย งานวัน พรุ่งนี้ก็จะมีก่ออิฐด้านหน้าอาคารเรียนเพราะวันนี้ก่อด้านหลังก่อน อาจารย์ ตชด. บอกว่าคงจะเสร็จประมาณค่ำๆใกล้ จะได้เห็นความสำเร็จแล้วสินะเรา

เฮ้อ!!!ไม่อยากกลับเลยยยยยยอยากออกเดินทางแบบบนี้ต่อจังง

อ่ะ!!! วันนี้มีแขกรับเชิญมาด้วยคือ พี่เกี้ยวมาช่วยเป็นหัวหน้านำสันทนาการโดยเฉพาะ ตั้งแต่ทำค่ายมาค่ายนี้แหละสันได้ใจจริงๆ

15 – 10 - 52

2009-11-08T21:38:00.000+07:00

15 – 10 - 52

วันนี้ตื่นตั้งแต่ตีสี่เพื่อจะเข้าเวร หกโมงเช้าง่วงก็ง่วง มืดก็มืด น่ากลัวก็น่ากลัว ไม่รู้จะทำอะไร เพื่อนอีกคนก็เล่นโดมิโน่ โอ๊ยยยยง่วง งั้นของีบก่อนนะทุกคนแป๊บเดียวเองอิอิ สักพักเพื่อนก็มาปลุก ไม่รู้จะทำอะไรเลยเล่นต่อเพลงมันซะเลยอิอิสนุกมากๆ เอาเป็นว่าวันนี้คนที่นอนอยู่ตรงกับห้องเข้าเวรไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันเลยหล่ะ...เช้าแล้ว

และอีกวันหนึ่งที่เราอยู่โครงสร้าง วันนี้ไปตัดไม้ไผ่ที่นอกหมู่บ้าน>>>ครูใหญ่แบบว่าขับรถไม่ดู รถ-ถนน-คนเลยที่เดียว555ขาซิ่งประจำดอย

พอมาถึง รร. ก็ต้องเก็บไม้ลงจากรถ แผ่ไม้ไผ่ กว่าจะเสร็จก็ตั้งนาน ไปๆๆๆๆไปอาบน้ำกันวันนี้สันทนาการเขาหนุกจริงๆ

ฝันดี............

14 – 10 - 52

2009-11-08T21:31:00.001+07:00

14 – 10 - 52

วันที่สองของการมาค่ายแล้ว นึกว่าจะได้อยู่เวรที่ไหนได้เป็นพี่ปีสามอยู่ทั้งหมด^^ มันเป็นแสดงถึงความเสียสละกันใหม่หมู่คณะ น่าชื่นชมมั๊ยหล่ะ(คัยไม่ชื่นแต่เราชม) ฝนตกประมาณตีสี่ เอ๊ะ.. ได้ข่าวว่าเราตากผ้าไว้มะใช่หรอ555 เปียกในที่สุดก็เปียกจริงๆ

พี่แบ่งออกเป็นสามโครง โครงแรกโครงสร้าง . สวัสดิการ . โครงสอน......ส่วนเราหรอไม่รู้คิดงัยให้เราอยู่แต่โครงสร้าง ตั้งแต่ทำค่ายมาได้อยู่แต่โครงสร้าง สงสัยจะเห็นเราเป็นผู้หญิงบอบบางมั้ง555เลยให้ทำแต่งานหนักๆ

กินข้าวเสร็จก็แยกย้ายกันไปทำงาน มีทั้งถอนตะปู ทุบปูน ลื้ออาคาร ล่อนทราย เง้ออออออไม่ขอบรรยายแระกันนะบอกได้เลยว่า เหนื่อยโคตร

อาบน้ำ กินข้าวเย็น สันทนาการ ประชุมสรุปโครงแต่ละโครงที่ทำมาทั้งวัน และนัดแนะเตรียมคนเข้าทำงานตามโครงต่างๆสลับผลัดเปลี่ยนกันไป ทุกคนจะต้องได้ทำกันทุกโครง

ผ่านไปอีกวันแล้วนะ เวลาที่เราจะทำอะไรดีดีให้กับใครสักคนเนี่ย เวลามันช่างผ่านไปเร็วจริงๆ ว่ามั๊ย......

อ่ะๆๆๆๆๆๆเข้าเวรตั้งแต่ตีสี่ถึงหกโมงเช้า

ถึงแล้วเมืองตาก

2009-11-08T21:31:00.000+07:00

ค่ายอาสาครั้งแรก ต่อ4

2009-10-22T23:09:00.000+07:00

วันที่หก

วันของการเดินทางไกล ว่าแล้วก็นึกถึงตอนที่ตัวเองเข้าค่ายลูกเสือ พวกเพื่อนๆตื่นตั้งแต่ตี5 ทานข้าวตั้งแต่เช้าเลยแต่เวลาออกเดินทางจริงๆก็เกือบเก้าโมงแล้ว พอดีเรานั่งอยู่แถวๆนั่นเลยอดไม่ได้ อิอิ งั้นก็ไปเดินด้วยกันนะเด็กน้อย เหลืออยู่ประมาณ 2 – 3 กลุ่มยังเตรียมตัวทัน (เย้ๆๆได้ไปแล้ว) ท่าจะสนุกแหะ เหนื่อย ล้า ร้อน หิวน้ำ ท้องทุ่ง ควาย => ไล่เพื่อนอีกกลุ่มที่เดินหลงทางอิอิ วิ่งมาราธอนเลยเอ้า!!!วิ่งเร็วๆจะเอาใจช่วย สนุกจริงๆมีทั้งหมด 8 ฐาน เราเดินได้แต่ 6 ฐานเฮ้อเหนื่อยมากมาย จากอาการปวดวันนี้ของเดือน เลยต้องนั่งรถอาจารย์ที่ผ่านมาพอดี หว๊าเสียดายจัง! เดินต่อไปนะพี่ๆน้องๆจะเป็นกำลังใจให้แล้วกัน

เย้ๆๆๆมาแล้ว เราก็ไม่รู้จะทำอย่างไรก็ได้แต่เอาน้ำเย็นๆไปให้พี่เค้า คงจะเหนื่อยกันน่าดูชม อิอิ ตอนบ่ายก็มีกิจกรรมเข้าตามฐานมีทั้งหมด 6 ฐานช่วงแรกให้เด็กประถมเข้าก่อน อืม...ก็สนุกดี แต่ช่วงบ่ายเด็กมัธยมเข้าช่วงนี้เด็กมันยังเล่นสนุกกันอยู่เลยมีสีสันขึ้นมาบ้าง โดยเฉพราะกลุ่มน้องเบียร์กับน้องเหมาๆ กร๊ากกกกก เรียกเสียงฮือฮาได้มากเลยหล่ะ กลุ่มนี้มีผู้ชายสองคนนอกนั้นก็..............เป็นกันหมด 555 เด็กๆเค้าก็น่ารักดี

เย็นๆก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำ ส่วนเด็กๆก็ทำอาหารกินกันเอง สนุกสนานตามวัย ว่าแต่เด็กๆไม่เหนื่อยกันบ้างรึไงเนี่ย = =*

เริ่มมืดแล้วสาวๆระบำชาวไพร/น้องดาวก็เริ่มแต่งตัวกันแล้ว ว้าวววววถึงเวลาแสดงแล้ว........การแสดงเริ่มขึ้นโดยการแสดงของเด็กกองสามทั้งหมดมีอยู่สี่กอง และเราก็ได้รับเกียจติเป็นเด็กกองห้า555 พี่ๆค่ายอาสาฯอาจารย์เรียกอย่างนั้นอ่ะ......จนเวลาล่วงเลยผ่านมาจนถึงสี่ทุ่มการแสดงก็จบลงอย่างสวยงาม เหนื่อย!!!!!มันส์!!!!!

ปล. เมื่อตอนเช้า ผอ. บอกว่าจะพาไปเลี้ยงขอบคุณพวกเราตอน สิบโมงเช้า (อิอิจะล้างท้องไว้รอนะคะ)

.........................................................แล้วเจอกันพรุ่งนี้ทุกคน.........................................

วันที่เจ็ด

วันนี้ตื่นสายกันทุกคน เมื่อคืนอาจารย์บอกว่าจะให้พี่ๆอาสาฯมานำน้องออกกำลังกาย แต่เท่าที่ดู คือ ทุกคนตื่นสายกันหมด เหอะๆ

สายๆสักหน่อยพี่ๆที่เป็นหัวหน้าโครงต่างๆไปสำรวจงานที่ทำไว้ ส่วนเราหรอ^^ก็เตรียมตัวไปเที่ยว มีเล่นน้ำด้วยให้เตรียมเสื้อผ้าไปด้วยที่ลืมไม่ได้คือ ล้างท้องไว้กินของฟรี 555

ถึงแล้วแม่น้ำมูล (บุ่งสระพัง) เราเหมาหมดเลยสี่แพนั่ง ไม่อยากบอกว่าอาหารเยอะมากๆประเดิมด้วยยำสาวโคโยตี้ (กุ้งเต้น) แ ล้วจะมีใครกินมะเนี่ยอาจารย์ ตามด้วยส้มตำ ยำเล็บมือนาง หม้อไฟสองหม้อ ไก่อบอีกสองตัว ปลาช่อนเผาตัวโตอีกสองตัว อ่า!!!อิ่มมากมายกินอิ่มก็เล่นน้ำ ^^ (ผอ. บริการดีมาก) ตอนเล่นน้ำสนุกมากมีกิจกรรมเยอะจริงๆคงจะเล่าไม่หมดเอาเป็นว่า สนุก!!! ของแถมคือ ได้ผิดสีแทนตามมา ก็ดันเล่นน้ำกลางแดดจร้าเลยอ่ะนะ

ตอนเย็นก็มีพิธีเทียน คือพิธีที่ทุกคนจะได้บอกถึงความรู้สึกที่ได้มาอยู่ค่ายมาอยู่ร่วมกับคนอื่น มาทำงานเป็นทีม มาสร้างความกลมเกลียวความสามัคคีระหว่างพี่น้อง มีอะไรก็พูดออกมาให้หมด (ซึ้งจนร้องไห้กันเป็นแถว) ใช้เวลานานมาก......

พี่ๆเพื่อนๆพูดกันหมดแล้วก็แยกย้ายกันไปนอน พิธีนี้ทำให้เราชาวค่ายทุกคนมีความสุข ความจริงใจและรักกันมากขึ้น (ดีมากเลย) พรุ่งนี้เช้าเราจะไปเที่ยวแล้วก็จะเลยกลับไปขึ้นรถไฟกลับกรุงเทพฯกัน ที่สถานีรถไฟวาริชภูมิเวลา 19.30 น.

วันที่แปด

ตื่นๆๆๆๆๆ..........เช้าแล้วทุกคน อิอิ เตรียมกระเป๋าเสร็จตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่ทุกคนไม่อยากกลับกันเลย (โลกแห่งความเป็นจริง....>>>> เกื้อการุณย์ 555) ที่นี่ให้อะไรเราหลายๆอย่าง โดยเฉพราะสิ่งศักสิทธิ์ที่ช่วยปกป้องพวกเราตลอดการทำค่าย

ทุกคนคะขึ้นรถได้แล้ว (ใจหายเหมือนกันนะเด็กๆมาส่งขึ้นรถกันเพียบมีทั้งร้องไห้ด้วยโอ๊ยยยยย!!!!อยากจะร้องไห้ตาม พูดแล้วก็เศร้า

สถานที่แรก ที่เราไปถล่มคือ เขื่อนปากมูลแต่เค้าปิดทำการเลยอด เราเลยไปที่ช่องเม็กเพื่อข้ามฝากไปที่ประเทศลาว โอ๊ะโอ!! เราลืมบัตรประชาชนมาด้วยตายแล้ว!!คนเดียวเท่านั้นคือเราเอง ทำเอาทุกคนวุ่นวายไปหมดแต่ก็ยังพอได้อย่างน้อยเราก็จำเลขบัตร ประชาชนได้ โชคดีไป โย่วๆๆๆ สบายดีลาว.............................................

.....ทุกความทรงจำจะอยู่ในความรู้สึกของเราเสมอตราบที่ยังหายใจอยู่....

ค่ายอาสาครั้งแรก ต่อ 2(แม่สาวโครงสร้าง)

2009-10-22T20:36:00.000+07:00

วันที่สามของการมาอยู่ค่ายนี้

วันนี้เรามาอยู่โครงสร้าง ทาสีอาคารเรียน ตื่นเต้นมากๆ55ที่ตื่นเต้นเพราะวันนี้มีผู้ปกครองเด็กๆอนุบาล 1 2 3 มาประชุมเยอะแยะไปหมด แดดร้อนจัดจนจะเป็นลม(ช่วงเดือนที่ร้อนที่สุดของไทย)แต่สนุกมากกว่านะกับการทาสีอาคารเรียน โดยมีภารโรง ผู้ใหญ่บ้านและชาวบ้านบางส่วนที่มาช่วยพวกเราทาสี ทีแรกก็ดูไม่ค่อยได้แต่พอหลังๆไปค่อยเริ่มคล่อง 55ไม่แพ้ผู้ชายเลยหล่ะจะบอกให้ ทำเช้า - เย็นก็ไม่เสร็จเอาไว้พรุ่งนี้ค่อยทำใหม่แล้วกัน
สรุปโครง,อ่านจดหมายที่เขียนไว้ให้บัดดี้ฟัง(เหนื่อยยยยยยยกายแต่ีรู้สึกสบายใจนะ)

วันที่สี่
อยู่โครงสวัสดิ์ ไม่อยากบอกเลยว่าเป็นวันนี้นั้นของเดือนจนได้ (อ่ะโค ตะ ระ เซ็งเลย) ปวดท้องมากมาย สงสัยเป็นเพราะเมื่อวานทำงานหนักแล้วอากาศก็ร้อนเลยกินน้ำเย็นไปเต็มที่ วันนี้ไม่ได้ทำอะไรเลยนอนทั้งวัน เฮ้อเบื่อจังไม่ได้ทำอะไรช่วยเพื่อนๆเลย

......ผ่านไปอีกวันแล้วสินะแนนนี่.......

วันที่ห้า
วันนี้ก็อีกวันที่พี่ไม่ให้เราออกไปช่วยเลย แต่ก็ไปแจมๆกับโครงสร้างเพราะโครงนี้เค้ายังไม่เสร็จต้องเพิ่มเติมอะไรนิดหน่อย แต่พอตอนบ่ายๆก็เริ่มซักซ้อมละครเพื่อจะไปแสดงรอบกลองไฟกับเด็กๆ มีรำระบำชาวไพร ดาวมหาลัยแล้วก็มีบูมด้วย
ตอนเย็นๆพี่ก็ถามว่ามีคัยบ้างที่อยากจะไปเดินทางไกลกับน้องๆบ้าง (ตรงกับเด็กๆเข้าค่ายลูกเสืิอพอดี) ตอนแรกๆก็มีแค่สองคนหลังๆเพิ่มมาอีก 7 - 8 คน เราอยากไปแต่พี่ห้ามเพราะกลัวจะไม่สบายยิ่งกว่าเดิม (พลาดแล้วเรา)

"""""หลับก่อนนะ ราตรีสวัสดค่ะ"""""
____ nanny_____

ค่ายอาสาครั้งแรก ต่อ1

2009-10-22T20:19:00.000+07:00

เช้าวันที่9 ของเดือน
(วันที่สองของค่าย) พี่แบ่งงานให้ตั้งแต่เมื่อนคืนแล้ว ส่วนเราหรอได้ไปอยู่โครงส่งเสริม(วิถีชุมชน) พี่พาเราไปสอบถามความเป็นอยู่ของชาวบ้านให้ความรู้เรื่อง ความดันโลหิต,เบาหวาน,โรคคนแก่ จากนั้นได้แบ่งคนกันเพื่อไปคนละเส้นทางเพราะเวลาไม่พอ
(อยากบอกว่าประสบการณ์จากตัวหนังสือหรือจะสู้ประสบการณ์จริงกับตัวเอง)..........

ยามบ่ายแดดแก่ๆ.....เหนื่อยล้าจากการเดินทางตากแดด เราก็เลยเดินไปที่ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กของที่นั่นมีแต่เด็กๆที่น่ารักกันทั้งนั้นเลย เด็กๆสนุกสนานกันเต็มที่เราได้เห็นเด็กๆหัวเราะทำให้เรามีความสุขมากแล้วหล่ะ(คนแก่)

คืนนี้เป้นวันแรกที่ปฏิบัติภาระกิจสินะ ก่อนพี่ๆก็สรุปโครงแต่ละโครงที่ได้ไปทำมาวันนี้ให้ฟัง และอุปสรรคในการทำงาน
อิอิ หลับก่อนนะฝันดีค่ะชาวค่ายทุกๆคน

ค่ายอาสาครั้งแรก

2009-10-22T15:44:00.000+07:00

วันแรกของการเดินทางไปค่ายอาสาฯที่บ้านดง อำเภอดอนมดแดง จังหวัดอุบลราชธานี 7-15 มีนาคม
มันช่างเงียบเหงาจนได้ยินเสียงหัวใจของฉันมันเต้นดัง แต่ก็รู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ไปค่ายมากๆ เพื่อยนๆต่างก็พากันแบกสัมภาระขึ้นรถวิลัย พวกเราไปไว้สิ่งศักสิทธิ์ที่คอยปกป้องวิทยาลัยของพวกเรา เพื่อเอาฤกษ์เอาชัยในการทำงานอาสาครั้งนี้

ณ สถานีรถไฟสามเสน รถวิลัยก็ไปถึงประมาณเกือบหกดมงเย็นเวลาเดินทางจริงๆ คือ 19.30น. ออกจากสถานีเรานำสัมภาระไปวางแต่วางผิดที่เราย้ายของกันถึงสามครั้งแต่ทุกคนก็แสดงความสามัคคีกันเป็นอย่างดีเลยทีเดียว จากนั้นระหว่างรอรถไฟพี่ๆบอกให้ไปหาอะไรทานรองท้องก่อน เพื่อนๆก้แยกย้ายกันตามนั้นส่วนเราคงจะหาเสบียงเก้บไว้ทานบนรถไฟเพราะตอนดึกต้องหิวแน่ๆเพราะข้าวของที่ขายบนรถไฟมันต้องขายแพงกว่าปกติ เมื่อทุกคนมารอรถไฟที่จุดเดียวกันเสียงหัวเราะเสียงพูดคุยก้ดังขึ้นทำเอาคนแถวนั้นหันมามองกันเป็นแถว(คนพูดยังไม่รู้สึกอีก = =") พอรถไฟมาถึงเราก้จับจองที่นั่งกัน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกนะที่เราเคยนั่งรถไฟ พี่ๆจัดกิจกรรมสันทนาการบนรถไฟได้อย่างสนุกสนานพร้อมกับความตื่นเต้นของทุกคน ทำให้กิจกรรมครั้งนี้สำเร็จไปด้วยดี เย็นระหว่างเดินทางนั้นก็มีพ่อค้าแม่ขายนำของที่ตัวเองทำหรือรับมาจากเถ้่าแก่มาขายบนรถไฟผความสามรถเฉพราะตัวจริงถ้าใครพูดเก่งก็ขายได้หน่อย) จนถึงโคราชบ้านเอง โอ้พระเจ้า!!!!!! มันช่างคล้ายกับวิณญาณหลอนเลยทีเดียวอิอิ จุ๊ๆเงียบๆเข้าไว้555(ความลับ) สรุปว่าคืนนั้นเราได้ยินแต่เสียงโหยหวนทั้งคืน อิอิ ถ้าใครมีโอกาสลองไปนั่งรถไปผ่านแถวๆโคราชนะแล้วจะรู้ว่ามันคืออะไร................

เช้าวันที่ 8 ของเดือนเราเก้บของลงรถไฟพร้อมกับความตื่นเต้นของพวกเราและคนที่นั่นดูท่าจะตื่นเต้นกับความเสียดังของพวกเราเองแหละ^^ เอะยังงัย เหอะๆ สิ่งแรกคือ ทางไปห้องน้ำอยู่ไหน ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันเ้ข้าห้องน้ำแล้วก็รอรถที่จะมารับพวกเราเข้าสู่ค่ายจริงและแล้วรถก้มาถึงพร้อมกับพี่ประธานค่าย ปี3 และพี่เชื้อของเราเอง(พี่รหัส) ระหว่างเดินทางไปเราได้ร้องเพลงประจำรุ่น ของแต่ละชั้นปีอย่างสนุกสนานแล้วก้ผ่านตลาดสดเลยแวะซื้อข้าวของที่จะไปทำกินกันระหว่างอยู่ค่ายกัน

ถึงแล้ว..........บ้านดงบัง(รร.บ้านดงบัง ชื่อยังกะวงนักร้องเกาหลีวงนึง) เราไปไหว้พระที่ดูแลรักษาและปกป้อง รร. ให้คุ้มครอง ดำเนินงานให้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี เราแยกย้ายกันไปเก็บของดดยมีห้องของน้องอนุบาล 2 ห้อง เป้นที่พักระหว่างอยู่ค่ายอาสาฯ กินข้าวเสร็จพี่ประธานพาเราไปสำรวจบริเวรค่ายที่จะทำว่ามีอะไรบ้าง โดยวันนั้นมีงานบุญประจำปีี่ที่นั่น เราได้รับเกียจติให้ไปร่วมขบวนด้วย ไม่อยากจะบอกเลยว่าพวกเราตื่นเต้นกันทุกคนเลยหล่ะ อิอิ
วันนี้ของพักผ่อนเอาแรงก่อนแล้วกัน เพราะพรุ่งนี้เราจะได้เริ่มปฏิบัติงานเลย.........

วันนี้ฝนตก

2009-10-22T15:17:00.000+07:00

สักวาหน้าหนาวช่างหนาวนัก

ขาดไอรักมาห่มใจให้หายหนาว

อันหนาวกายห่มผ้ายังพอคลาย

แต่หนาวใจแทบตายใครบรรเทา

ลมเหมันต์พัดผ่านมานานครั้ง

ยินสำเนียงเสียงฟังช่างหงอยเหงา

จะมีใครบ้างไหมคล้ายกับเรา

ต้องทนเสร้าหนาวในใจไร้รักเอย

.....................................

ขออนุญาตคิดถึงเธอนะ

เพราะหากจะรู้สึกคิดถึงใครสักคนนั้น

แม้ว่าวันนี้ยังไม่ใช่คนรักของฉันเลยก็ตาม...ที...

แต่คงไม่เป็นไรใช่มั๊ยที่จะขอคิดถึงเธอ

หากจะขอให้เขาเป็นคนที่ฉันรัก

และมีเขาอยู่ในใจ

เพียงแค่นี้ในใจได้........แค่คิดถึง

สำหรับวันนี้และัวันหนึ่งก็พอ.......แค่นี้จริงๆ

และเธอจะอยู่ในใจฉันตลอดไป

/////////@@/////////

ฉัน...ยังสำคัญกับเธออยู่ไหม

มี...เหลือแค่ไหนกับความรักจากวันนั้น

ค่า...ของคนนี้กับเดือนปีที่ผูกพัน

แค่...ความรักจากฉันมันพอรึเปล่าคนดี

ไหน...ที่เคยบอกว่าจะไม่เปลี่ยนแปลง

กัน...สิ่งที่แสดงมันต่างเหลือเกินในวันนี้

ใจ...จริงรู้สึกยังไง หมดหรือยัง...เยื่อใยที่เคยมี

เธอ...รู้คำตอบดี ช่วยเฉลยสิว่าฉันควรอยู่หรือไป

(ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่ความรักเพียงแรกพบ)

""""""""______"""""""""

เธอจากฉันไปแล้วในวันนี้

รู้ตัวดีอยู่เสมอในวันนี้

เพราะว่าเธอไม่เคยคิดจะรักกัน

เห็นฉันเป็นแค่ทางผ่านแล้วจากไป

ในวันนั้นเธอมีเขาอยู่เคียงข้าง

ถ้าฉันมีบ้างปวดใจไหม

ฉันอยากรู้ว่าเธอจะคิดยังไง

แต่ตอบทีฉันปวดใจเกินจะทน

TT____TT////

ขอขอบคุณนิตยสาร "กุลสตรี"สำหรับบทกลอนดีๆ

มาร์ชพยาบาล

2009-10-22T14:53:00.000+07:00

อันความกรุณาปราณี

จะมีใครบังคับก็หาไม่

หลั่งมาเองเหมือนฝนอันชื่นใจ

จากฟากฟ้าสุลาลัยสู่แดนดิน

ข้อความนี้องค์พระธีรราชเจ้า

พระโปรดเกล้าประธานให้ใจถวิล

ใช้คุณค่ากรุราไว้อาจิณ

ดั่งวารินจากฟ้าสู้สากล

อันพวกเราเหล่านักเรียนพยาบาล

ปณิธานอนุกูลเพิ่มพูนผล

เรียนวิชากรุณาช่วยปวงชน

ผู้เจ้บไข้ได้พ้นทรมาน

แม้ดรคร้ายจะแพร่พิษถึงปลิดชีพ

จะยึดหลักดวงประทีปคือสงสาร

ยอมเหนื่อยยากตรากตรำใจสำราญ

อุทิศงานเพื่อคนไข้ทั้งใจกาย

(ผุดผ่องพราวคือน้ำใจ)

ฝันสีขาว

2009-10-22T14:22:00.002+07:00

เราเฝ้าฝันถึงวันอันสดใส

นานเพียงใดที่เราเฝ้าคอย

ฉันและเธอต่างจับมือหมายมั่น

สู่เส้นทางนั้นสีขาวยาวไกล

จะไปจะไปให้ถึง

แสงจากเทียนดวงหนึ่งมุ่งไป

พวกเราจะรวมจะร่วมกายใจ

ช่วยชนพ้นภัยด้วยน้ำใจเกื้อการุณย์

วันนี้ของวันวาน: พรุ่งนี้แล้ว

2009-10-21T17:07:00.000+07:00

วันนี้ของวันวาน: พรุ่งนี้แล้ว

พรุ่งนี้แล้ว

2009-10-11T18:44:00.000+07:00

พรุ่งนี้แล้วที่ฉันจะออกเดินทางไปทำอะไรดีๆให้กับสังคม
(พูดแล้วก็รู้สึกว่าตัวเองมีประโยชน์ยังไงไม่รู้แฮะ^^)
แต่ยังไงก็ช่างมันเถอะแค่ได้ไปช่วยก็พอแล้วนี่.....
เราจะออกเดินทางประมาณสองทุ่มจากกรุงเทพฯโดยรถบัส
กว่าจะไปถึงก็คงจะใกล้กับเวลากินข้าว(เที่ยง)
ขอให้ฉันและเพื่อนๆพี่ๆเดินทางโดยปลอดภัย
เพราะเด็กๆที่นั่นยังคอยความหวังจากพวกเรานี่^^
........................ แนนสู้ๆนะ อิอิ...............................

ลั๊นลั๊นลา~~~~~~~

2009-10-09T13:56:00.001+07:00

มองๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

จองๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

อิอิๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

การที่เราจะสร้างความสุขเล็กๆน้อยๆให้กับชีวิตมันไม่ใช่เรื่องยากหรอก
หากเราเปิดใจต้อนรับกับมัน แค่นี้ชีวิตเราก็มีความสุขได้โดยไม่ต้องใคร่ขว้า
หามาจากไหนเลย

อากาศดีจัง เย้ๆๆๆๆ

2009-10-06T15:28:00.000+07:00

นี่คงเป็นอีกวันนี้ที่ฉันอารมณ์ดีเป็นพิเศษ อิอิ

วันเวลาผ่านไปคนเรามักลืมหาความสุขให้กับตัวเอง

ทำงานหาเงิน เรียน แต่ละวันผ่านไปด้วยความตรึงเครียด

จนลืมบางอย่างไป

อะไรที่มันผ่านมาแล้วก็อย่าไปคิดถึงมันเลย ยังงัยมันก็ผ่านมาแล้วนี่!

ยิ้มให้กับวันนี้ดีกว่านะ 5-10-2552

ครึ่งทาง

2009-10-04T00:47:00.000+07:00

ใกล้แล้วสินะ ใกล้จะถึงวันที่เรารอแล้ว ก้าวที่สองของฉันฉันต้องก้าวผ่านอตีดมาอย่างเจ็บปวดและในวันข้างหน้่านี้ ฉันก็หวังว่า ฉันจะต้องทำให้มันดียิ่งขึ้นไป เพราะฉันได้เรียนรู้จากอดีตมาแล้วว่า...... มันไม่น่าชื่นชมสักเท่าไหร่ฉันจะเก้บเอาไว้เป็นประสบการณ์ที่ไม่มีวันลืมเลย เชื่อสิ!

หากวันหนึ่ง

2009-10-04T00:32:00.000+07:00

หากวันหนึ่งคนที่เริ่มคือฉันทั้งหมด
ฉันแค่อยากจะทำอะไรก้ได้ที่ตามใจฉันต้องการ(เหนื่อยจัง) อยากออกเดินทางไปทั่วโลก
หากฉันทำได้ >> ฉันอยากจะมีเงินสักก้อน ไม่สิ! อะไรก็ได้ ฉันอยากจะมีส่วนช้วยเหลือสังคม อาจจะไม่มีอะไรที่ทำให้สำเร็จด้วยตัวเอง แต่อาจจะใช้มือคนที่มีอุดมการณ์เดียวกันร่วมด้วยช่วยกัน(คนอาสาฯ) ถ้าฉันมีเงินฉันจะไปช่วยคนที่เขาเดือดร้อนกว่าเรา
และฉันก็ขอให้คนที่ทำความดี ได้เจอแต่สิ่งดีๆได้เกิดขึ้นกับชีวิตของพวกเค๊าบ้าง
ทำอะไรก็ได้อย่างนั้นแม้มันจะผิดรูปไปนิด >>ฉันเชื่ออย่างนั้นนะ^^
ขอเวลาทำใจ
29 -03-2552

บางที

2009-10-03T20:22:00.000+07:00

บางที การที่เราอยู่กับความเหงา.....................................

มันทำให้เราเรียนรู้ในบางเรื่องที่ไม่เคยได้รู้มาก่อน.....ว่ามั๊ย.....(. . )( . . )

////////////@@@@@/////////////

ไม่ใช่คนอ่อนแอเสมอไป ไม่ใช่คนอ่อนแอเสมอไป ไม่ใช่คนอ่อนแอเสมอไป
1-02-2552/ 19.25น.

2009-10-03T20:12:00.000+07:00

แต่ก่อนหน้านี้ ฉันได้แต่ห่วงคนอื่นตลอดคนนั้น คนนี้ว่าเค๊าจะเป็นอย่างไรบ้าง ต้องการอะไรมั๊ย
แต่หลังจากนี้ฉันคงต้องห่วงตัวเองให้มากๆมากกว่าเดิม ...เท่าที่ฉันรู้เค๊าไม่เคยห่วงฉันเลยแม้สักครั้ง
แต่ไม่เป็นไร แค่ขอให้ฉันดูแลพวกเค๊าอยู่ห่างๆ บางทีเค๊าอาจจะมองมันไม่สำคัญ
แต่ฉันก็อยากจะทำแบบนี้ ฉันดีใจมากกว่าที่ทำให้พวกเค๊าได้ยิ้มได้หัวเราะเพราะกับคนตัวเล็กๆอย่างเรา

ขอแค่นี้จริงๆ
21-11-2551/21.00น.

เมื่อตอนเย็น

2009-10-03T19:36:00.000+07:00

เมื่อตอนเย็นๆ ฝนตกหนักเลย (อีกอย่างน่ากลัวมากๆ)
วันนี้นอนไม่หลับเลยอ่ะก็ดันนอนตั้งแต่บ่าย 3 - ทุ่มครึ่ง เลยเปิดวิทยุฟังดีเจเล่าว่า......
คนที่เกิดวันอังคารควรใส่แหวนนิ้วกลางข้างซ้ายเท่านั้น มีลักษณะหนาไม่แตกหักง่ายและคงทน
(คงจะมีอย่างเ้ดียวคือ พวกแหวนโลหะทั้งหลายมะงั้นก็ใส่ทองไปเลย^^~)
ถ้าทำตามแล้วจะมีแต่สิ่งดีๆเข้ามาใขชีวิต ..บางทีฉันก็รู้สึกว่า ชีวิตขาดอะไรบางอย่างไป มัันใช่ความรักรึป่าวนะ? ( จากใครสักคนที่เข้าใจเรา )
เฮ้อ!!!..แต่ตอนนี้ไม่ควรจะมาคิดเรื่องฟุ้งซ่านสิ่งที่ควรคิดตอนนี้ คือ อนาคต ปัจจุบันและปัจจุบัน
เท่านั้น!!~...........คิดทีไรมันท้อทุกทีเลยเฮ้อ!!!!!!

โอ้ชีวิต
8-11-2551

วันนี้เมื่อวันวาน

2009-10-03T18:10:00.000+07:00

วันนี้.......

หลังจากที่เมื่อคืนฝนตก ทำให้เช้านี้อากาศดีมากเลยเจ้านกน้อยออกมาหากินในท้องนภาตั้งแต่เช้าตรู่ ผู้คนลุกขึ้นมาทำงานอย่างแข้งขัน แล้วก็มีเพลงทะเลใจ(ของพี่แอด คาราบาว ที่เราชื่นชอบ) ดังขึ้นมามันเข้ากับบรรยากาศได้ลงตัวเลยที่เดียว โดยเฉพาะวิวที่มองรอดผ่านกระจกบานใหญ่ข้างเตียงนอนของฉัน(ที่หอพัก)
ในเพลงมีประโยคนึงที่ชอบ บอกว่า...
* อย่ามัวตามหาแต่ความฝัน แต่ใจ* ในร่างกายกับหาไม่เจอ
* เพราะสิ่งสำคัญในร่างกาย คือ หัวใจ.....ของเรา
ถ้าหากคนเราไม่ได้เป็นในสิ่งที่ตัวเองฝันเอาไว้ เราก็ควรจะเป้นในสิ่งที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ เพื่อาเราจะนำสิ่งที่เรียกว่า..."เป็น"...มาเป็นฐานที่จะก้าวขึ้นไปสู่ความฝันอย่างมั่นคง โดยมีฐานและความเป็นจริงคู่กัน
"ฉันได้รับโอกาสและความฝัน" ฉันดีใจ สุขใจ สุขทุกอย่างเลย แต่ถ้าฉันเสียโอกาสหรือมันวิ่งผ่านฉันไป ฉันรัก ฉันชอบ ฉันดีใจในสิ่งที่ฉันอยากเป็น
โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน ชีวิตของเราก็เหมือนกันขอแค่ไม่ทำให้คัยเดือดร้อนแค่นี้ก้พอแล้วสินะ